หายไปพร้อมๆกับความเจ็บปวดที่เปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกชา โลหิตสีแดงซึมซ่านออกมาตามรอยบาดของเส้นหวาย เปรอะเลอะไปทั่วหลัง เมื่อคมหวายได้ฉีกผิวหนังของลั่นทมออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ขวับๆๆๆ
ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงง่ายๆ
เส้นหวายในมือของไอ้เอิบกระทบลงบนแผ่นหลังของนางทาสแรงขึ้นๆ ขณะที่ลมหายใจของผู้ที่กำลังถูกเฆี่ยน รวยรินลงทุกขณะ ดวงตาของคุณหนูผกาที่เคยเปี่ยมไปด้วยแววกรุณาปราณี บัดนี้แดงก่ำ ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงของความพยาบาท
“แรงอีกไอ้เอิบ…แรงอีก”
หวายในมือของไอ้เอิบฟาดลงมาซ้ำๆ ต่อเมื่อร่างของนางทาสแน่นิ่ง ไม่ไหวติง มือของไอ้เอิบจึงหยุดฟาดลงได้ พร้อมๆกับเสียงพ่นลมหายใจหอบเหนื่อย
สายตาของคุณหนูผกา พินิจร่างอันน่าเวทนาของนางทาสซึ่งกำลังจะสิ้นใจไปต่อหน้า
ลั่นทม…บ่าวผู้ต่ำต้อย แม้เมื่อนางถูกเฆี่ยนและร้องขอความเมตตา ในวินาทีที่จวนเจียนจะขาดใจ จิตสุดท้ายที่นางเหลืออยู่ ‘นางคิดถึงแ
