แม้ว่ามารุตจะมีความสนิทสนม คุ้นเคยกับสามีของเธอมาก่อนก็จริง ทว่าโดยส่วนตัว เขากับเธอก็เคยเจอหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง พูดคุยกันก็เพียงไม่กี่หน
“ผมไม่ใช่คนอื่นคนไกล…คิดเสียว่าเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง ผมกับปราโมทย์ก็เคยทำงานร่วมกัน บ้านผมก็อยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ซอย คุณผึ้งไม่ต้องคิดมากนะครับ”
เขากล่าวให้เธอสบายใจ ซึ่งมันก็ได้ผล ยืนยันด้วยสีหน้าและแววตาคลายกังวลของเธอที่แลสบตาเขาด้วยความรู้สึกขอบคุณเหลือเกิน
ภายหลังจากซื้อของจนครบตามที่ตั้งใจเอาไว้ น้ำผึ้งก็รีบขับรถกลับในทันที ด้วยความเป็นห่วงบ้าน
เมื่อกลับมาถึงบ้าน
แม้ทุกอย่างดูเป็นปกติ ทว่าน้ำผึ้งรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีอาการเครียด ถึงขั้นวิตกจริต เธอเดินสำรวจตรวจตราดูความเรียบร้อยอยู่หลายๆรอบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้รั้วหลังบ้านจะสูง ทว่าก็คงไม่เกินไปกว่าความพยาย
