“ฉันว่าคุณควรนอนดูอาการที่โรงพยาบาล” เสียงหวานของยี่หวาเอ่ยบอกกับคามินที่กำลังเดินอุ้มลูกน้อยเดินออกจากโรงพยาบาล หลังจากที่ชายหนุ่มทำแผลเสร็จและได้เปลี่ยนเสื้อเรียบร้อยแล้ว
“ผมไม่ได้เป็นอะไร ไปส่งคุณกับลูกที่บ้านก่อน”
“แต่”
“ผมไม่เป็นอะไรจริง ๆ รีบพาลูกกลับบ้านเถอะ” เสียงทุ้มนุ่มนวลของหมอคามินเอ่ยบอกกับแม่ของลูกที่ยังคงทำหน้าเป็นกังวลใจ
“คุณนอนพักก่อนก็ได้” ยี่หวาสังเกตเห็นใบหน้าซีดเซียวของหมอหนุ่ม เสียงหวานจึงเอ่ยบอกกับคามิน เมื่อร่างสูงขับรถมาส่งเธอที่บ้าน
“ผมนอนที่บ้านคุณได้เหรอ”
“ก็คุณช่วยฉันกับลูกเอาไว้ ไปเถอะ” รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ เมื่อได้ยินร่างบางอนุญาตให้เขาสามารถเข้าไปภายในบ้านของเธอได้ นั้นก็ถือว่าเป็นนิมิตรหมายอันดีสำหรับชายหนุ่มไม่น้อย
“สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่”
“พ่อรู้เรื่องแล้วนะคามิน” ท่านศิวกรเอ่ยพูดกับหมอคามิน จนร่างสูงต้องเดินเข้าไปนั่งคุยและเล่าเหตุกา
