“คุณเข้ามาทำไม” ช่วงเย็นของวัน หลังจากที่คุณหมอคามินตรวจคนไข้เสร็จ ร่างสูงก็รีบขับรถไปซื้ออาหารเย็นมาให้กับหญิงสาวทันที เพราะทราบจากคุณแม่ของเธอว่ายี่หวาไม่ชอบทานอาหารของโรงพยาบาลสักเท่าไหร่
“ผมซื้ออาหารเย็นมาให้ ช่วงนี้ผมจะดูแลคุณเองนะ” ร่างสูงเดินยิ้มเข้ามาภายในห้อง สองมือถือถุงอาหารเต็มไม้เต็มมือ
“ฉันไม่กิน”
“แต่หวาต้องทานยา”
“อย่ามาเลือกชื่อฉันนะ” เมื่อได้ยินร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อของตัวเอง หญิงสาวรีบแวดเสียงใส่หมอหนุ่มทันที ใบหน้าสวยชักสีหน้าไม่พอใจใส่ติดหงุดหงิดใจที่ถูกเรียกชื่อเล่นของตัวเองที่ก่อนหน้านี้ผู้ชายคนนี้ไม่แม้แต่จะเรียกมันเลยสักครั้ง
“กินข้าวเถอะ จะได้ทานยา”
“ฉันไม่กิน ฉันทานข้าวโรงพยาบาลแล้ว”
“แต่มันไม่ถูกปากหวาไม่ใช่เหรอ” หมอหนุ่มยังคงทำใจดีสู้เสือ เมื่อเห็นร่างบางยังคงใจแข็งไม่ยอมเขาและไม่แม้แต่จะมองอาหารที่เขาชูขึ้นตรงหน้า
“เรื่องของฉัน”
“ทานเถอะนะ เดี๋ยวลูกหิ
