ชะตาฟ้าลิขิต (100%)

“ด้วยความยินดีครับ เจ้าชายตัวน้อยของแม่” ว่าพลางฝังจมูกลงจุมพิตแก้มนิ่มทั้งสองข้าง ก่อนจะโอบประคองร่างน้อยขึ้นรถเข็น และเข็นกลับมาที่เตียงอีกครั้ง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่บุรุษพยาบาลเดินผ่านหน้าห้อง มัลลิกาจึงก้าวยาวๆ ไปวานให้อีกฝ่ายอุ้มลูกชายขึ้นมาวางบนเตียงให้ เพราะแดนไทยค่อนข้างหนัก และเธอก็เกรงว่าหากอุ้มลูกเองอาจจะพลาดพลั้ง จนทำให้อีกฝ่ายเจ็บหนักกว่าเดิม “แม่ลิก้าครับ แดนเป็นอะไร ทำไมถึงต้องฉีดยาที่ท้องทุกวันด้วยครับ” แดนไทยเอียงคอถามผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัย แรกๆ เขาก็กลัวเข็มจนร้องไห้โฮ แต่พอบ่อยเข้าพ่อหนุ่มน้อยก็ชักจะชิน คำถามใสซื่อทำให้มือบางที่ลูบศีรษะน้อย หยุดชะงักในชั่วพริบตา “เอ่อ…” มัลลิกาถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ หัวตาของคุณแม่คนสวยร้อนผ่าว ด้วยเกรงว่าถ้าลูกได้รู้ความจริงแล้วจะร้องไห้เสียใจ “แม่ลิก้าบอกมาเถอะฮะ แดนอยากรู้ แดนสัญญาว่าจะไม่ร้องไห้” เสียงน้อยเริ่มคะยั้นคะยอ แดนไทยพ