ค่ำนี้วาเนสซ่านึกอยากอาบน้ำในคลองหลังบ้าน จึงนุ่งกระโจมอกลงมาจากเรือน พร้อมเรียกให้เจ้าสีนวลมาทำหน้าที่อารักขา แต่ระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินกับความเย็นฉ่ำอยู่นั้นก็มีร่างหนึ่งโผล่พรวดขึ้นมาจากผิวน้ำในระยะประชิด เธอจึงหวีดร้องเสียงหลง
“กรี๊ด!!!” หญิงสาวยกมือสั่นเทาขึ้นปิดตาพัลวัน ตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดผวาและตกใจสุดขีด เพราะนึกว่าผีพรายเกิดอยากหลอกหลอนคนท้อง
ส่วนไอ้หมาอ้วนที่นั่งอยู่ริมคลองก็กระโจนลงน้ำ เพื่อหวังจะช่วยนายสาวของมันอย่างกระตือรือร้น ทว่าต้องเปลี่ยนใจยิ้มร่าและส่งเสียงเห่าด้วยความยินดี ครั้นเห็นหน้าคนที่เป็นสาเหตุให้วาเนสซ่าต้องแตกตื่น ก่อนที่เจ้าสีนวลจะตะกุยขาลอยคอขึ้นฝั่งไปยืนสลัดขนพั่บๆ
“หึๆ…ขวัญอ่อนจริงๆ เลยเมียผม” ทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะอันแสนคุ้นหูที่ดังชิดขมับอิ่ม คนกลัวผีขึ้นสมองก็เริ่มได้สติ จึงละมือออกจากใบหน้าพริ้มเพรา แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“คุณปีเตอร์!”
