เช้าวันใหม่ กรุงเทพ เหมือนจะสว่างสดใส แต่ในห้องวีวีไอพีชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเอกชนกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดแบบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
เสียงฝีเท้าของผู้ชายสี่คนเดินขวักไขว่ไปมาจนพื้นพรมแทบสึก แต่ละคนถือของไม่ซ้ำกัน คุณโปรดถือเอกสารทะเบียนรพ.กับบัตรประจำตัวผู้ป่วย คุณปราบกอดแฟ้มประวัติการฝากครรภ์แน่นเหมือนถือสัญญาธุรกิจร้อยล้าน คุณเปรมถือถุงผ้าข้างในยัดผ้าอ้อมเด็ก น้ำเกลือเกลื่อนกลาด ส่วนคุณปลื้มเดินวนไปวนมาพร้อมมือถือและแท็บเล็ต เปิดแอพจดบันทึกอย่างขะมักเขม้น
ไลลานั่งพิงหัวเตียง ดวงตาเจ็บหน่วงแต่ก็ยังกลั้นหัวเราะไม่ไหวเมื่อเห็นผู้ชายทั้งสี่ผลัดกันเดินเข้ามาดูหน้าเธอทุกไม่กี่นาที
“คุณอย่าเพิ่งลุกนะ เดี๋ยวผมช่วยเอง!” คุณโปรดรีบเข้ามาประคองเมื่อเห็นไลลากะจะเปลี่ยนท่านั่ง
“ฉันไม่ได้จะหนีไปไหนนะคะคุณโปรด แค่จะขยับตัวเฉย ๆ” ไลลาพูดอย่างอ่อนใจ
คุณปราบก้มดูนาฬิกาแล้วเงยขึ้นบอกเสียงเครียด “กี่นาท
