หลังอาหารกลางวันจบลง เสียงพูดคุยค่อย ๆ ซาไปท่ามกลางอากาศอบอุ่นและแสงแดดอ่อน คุณหญิงวรรณาลุกขึ้นพูดด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนจะยกมือขึ้นประกาศต่อหน้าทุกคนด้วยน้ำเสียงแวววาวตามแบบฉบับคุณย่าผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลวิรงคพิทักษ์
“เกมต่อไปให้เหล่าหลาน ๆ แข่งขี่ม้ากันดีไหม เพราะย่าจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่พวกเราขี่ม้ากันคือเมื่อไหร่ ตั้งแต่ทุกคนแยกย้ายไปเรียนเมืองนอก วันนี้พอได้เห็นหน้ากันพร้อมแบบนี้ ย่าก็อยากให้กลับไปเหมือนตอนนั้นอีก สนามขี่ม้าหลังเรือนม้า ย่าก็ให้คนเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว”
เสียงปรบมือเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศสดชื่น คุณโปรดที่นั่งอยู่ข้างไลลาหันมาถามเธอด้วยสีหน้าท่าทีสุภาพ “เธอพอขี่ม้าได้ไหม?”
ไลลาหันไปสบตาเขา ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “พอได้อยู่ค่ะ”
แต่ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะเบาบางลงดี เสียงของมัณฑนาดังแทรกขึ้นมาเรียบ ๆ แต่ก็เจือแววเมตตาปนเย้ยหยัน “ไลลา ถ้าเธอไม่ไหวก็นั่งดูไปก่อน
