เสียงรองเท้าหนังเหยียบพื้นไม้ดังก้อง คุณโปรดอุ้มไลลามาด้วยท่าทางเงียบงัน แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันรอบตัว ไหล่กว้างของเขาตึงเครียด ขาก้าวยาวแน่วแน่พาเธอผ่านประตูเรือนรับรองหลังเล็กของเหล่าสี่หนุ่มโดยไม่เอ่ยคำใด ไลลาในอ้อมแขนยังพึมพำด้วยความมึนเมา ปากร้อนผ่าวจากเหล้าผสมน้ำตา
“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม!” เสียงเธอพุ่งใส่เขาอย่างไม่เกรงใจ ยังไม่ทันได้คำตอบ เขาก็เปิดประตูเหวี่ยงเธอลงบนพื้นพรมในห้องนั่งเล่นกลางเรือนทันที ทันใดนั้นเอง สายตาทั้งคู่ก็สบเข้ากับภาพบนโซฟา
คุณเปรมกำลังจูบของขวัญอย่างดูดดื่ม มือใหญ่ลูบไรผมเธอแผ่วเบา ก่อนจะหันมาสบตากับพี่ชายแวบหนึ่ง แล้วก็เมินกลับไปแนบริมฝีปากกับหญิงสาวอีกครั้ง
ไลลาชะงัก หยุดทุกการเคลื่อนไหวไปชั่ววูบด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา ของขวัญอายจนหน้าแดงก่ำ เบือนหน้าหนีอย่างลนลาน แต่คุณโปรดกลับนิ่งสนิทเหมือนเห็นภาพเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่พูด ไม่แสดงสีหน้า ราวกั
