เช้าเงียบกว่าทุกวัน ไม่มีเสียงของใครเลย ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงของน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำ ไม่มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่มักบ่นเบา ๆ เวลาหยิบโทรศัพท์ก่อนลุกจากเตียง
มันเงียบ...เงียบจนผิดปกติ คุณโปรดขมวดคิ้วช้า ๆ พลิกตัวมาฝั่งซ้าย เห็นเพียงรอยยุบเล็กน้อยที่เตียงข้างตัว ไลลาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เขายกมือขึ้นลูบเตียงเบา ๆ มันเย็น เย็นจนรู้ว่าเธอไม่ได้เพิ่งลุกไป
เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง สายตากวาดไปทั่วห้อง ในใจเริ่มรู้สึกผิดจังหวะ มันแปลกและสิ่งที่แปลกยิ่งกว่า คือซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ข้างบนมีแหวนแต่งงานของเธอวางทับอย่างเรียบง่าย ไม่มีโน้ต ไม่มีข้อความ ไม่มีอะไรสักอย่าง
เขายื่นมือไปหยิบมัน มือเย็นเฉียบ ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ อย่างคนที่กำลังจะสัมผัสความจริงอะไรบางอย่าง เขาค่อย ๆ เปิดซองออกและเอกสารแผ่นเดียวก็ทำให้หัวใจเขาหยุดเต้นไปครู่หนึ่ง “ใบหย่า”
เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นนานหลายวิ
