วันอาทิตย์เช้าแห่งฤดูฝนเชียงใหม่ ท้องฟ้าสีหม่นโปรยละอองฝนเบา ๆ คล้ายม่านบาง ๆ ที่คลี่ลงมาปิดบังยอดเขาเบื้องหน้า ไลลายืนอยู่ที่ระเบียงเรือนหอริมสายน้ำ สายลมอ่อน ๆ ปลิวชายกระโปรงเธอเบา ๆ
นี่คือวันอาทิตย์ที่สองนับจากที่เธอก้าวเข้ามาในตระกูลวิรงคพิทักษ์ สองสัปดาห์แล้ว แต่เธอกลับยังไม่เคยแม้แต่ได้พบหน้าเหล่าสมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวนอกจากสามีของตัวเอง
ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของไลลาถูกแบ่งออกอย่างเรียบง่ายและเดียวดาย ตื่นเช้า ขับรถไปมหาวิทยาลัย สอนหนังสือ กลับบ้าน รับประทานอาหารเย็นในห้องกระจกริมลำธารกับคุณโปรดที่มักนั่งทำงานเงียบ ๆ อยู่มุมหนึ่งเสมอ ก่อนจะต่างคนต่างเข้านอนเวลาของตัวเอง
แม้แต่บ้านอื่น ๆ ที่ตั้งอยู่ไม่กี่ก้าวจากเรือนหอ บ้านของคุณแม่ใหญ่ บ้านของคุณแม่เล็ก หรือคฤหาสน์หลักที่คุณย่าอยู่กับเหล่าน้องชายของสามี และบ้านของคุณอา เธอก็แทบไม่เห็นเงาใครผ่านเข้ามาเลย เธอไม่ใช่คนช่างซั
