เช้าวันใหม่ในบ้านของธนดลกับมัณฑนา เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านม่านโปร่งบาง บนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่กลางบ้าน แต่ละคนต่างก้มหน้าก้มตากับมือถือในมือของตัวเอง มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ จนกระทั่ง
“พวกลูกก็รวบรวมของขวัญที่ส่งให้เมียคุณโปรดไว้นะ เดี๋ยวแม่จะเป็นคนเอาไปให้เธอเอง”
เสียงของมัณฑนา ดังขึ้น ตัดความเงียบที่ปกคลุมโต๊ะอาหารมาเนิ่นนาน ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นตอบในทันที แต่ละคนยังคงสายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอ
“ญายังไม่ได้เตรียมเลยค่ะ แต่งกระทันหันขนาดนี้จะมีเวลาหาของทันได้ยังไง งั้นญารบกวนคุณแม่จัดการส่วนของญาให้ด้วยนะคะ”
ธัญญา ลูกสาวคนเดียว พูดพลางเลื่อนดูมือถืออย่างไม่ใส่ใจนัก “อีกอย่าง...” เธอเสริม “ยาก็คิดไม่ออกหรอกว่าคนอย่างแม่นั่นจะขาดเหลืออะไร เห็นประโคมแบรนด์เนมทั้งตัวขนาดนั้น” น้ำเสียงประชดประชันหลุดออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ธีรัช น้องชายคนสุดท้อง ก็ตอบ
