‘ตกใจอะไรล่ะ ไม่ได้คุยกันมาก่อนหรอกเหรอ’
“เปล่าค่ะ หนูยังไม่ได้คุยเรื่องนี้เลย”
แพรไหมบอกตามตรง ในใจนึกขุ่นเคืองที่ศรุตใช้ไม้นี้ในการบังคับเธอทางอ้อม ทีนี้มันก็จะยากมากขึ้นที่เธอจะไปคุยเรื่องนี้กับพ่อ
‘ความจริงพ่อก็เห็นด้วยกับรุตนะ พวกลูกโตจนทำงานแล้ว คบกันมาก็นานไม่มีอะไรต้องรอสักหน่อยนี่ รีบแต่งจะได้มีหลานให้พ่อไวๆไง’
“หนูขอไปคุยกันอีกทีนะคะ ไว้ว่างๆจะเข้าไปที่บ้านค่ะ”
แพรไหมตอบปัด จะให้รับคำก็กระอักกระอ่วนเกินไป จะให้ปฏิเสธก็ยังไม่อยากดับฝันพ่อตัวเองอีก ทำได้แค่ยื้อเวลาไปอีกหน่อยเท่านั้น
‘ได้สิ ยังไงก็รีบๆมาละกันพ่อคิดถึง ไม่ได้เจอกันนานแล้ว’
คำว่าคิดถึงของพ่อคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้แพรไหมยิ้มออกมาได้ในเวลานี้ ความอบอุ่นเดียวในชีวิตของเธอที่อยากเก็บรักษาไว้นานๆ แต่กลับไม่ค่อยได้เจอกันเพราะแพรไหมเบื่อจะต้องเผชิญหน้ากับแม่ของแพรพลอยนั่นแหละ
“ค่ะพ่อ”
แพรไหมวางสายก่อนจะถอนหายใจออกมา
