แพรไหมที่เพิ่งเลิกจากการสอนกำลังจะเดินไปลานจอดรถของโรงเรียนก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นว่าใครมายืนรออยู่ตรงหน้า เป็นคนที่แพรไหมหลบเลี่ยงมาตลอดและยังไม่พร้อมเจอหน้าในตอนนี้
“แพร เราขอคุยด้วยก่อนนะ”
ศรุตรีบเดินเข้ามาดักหน้าร่างบางเพราะกลัวว่าแพรไหมจะเดินหนีไป ความพยายามตลอดเดือนที่ผ่านมานั้นสูญเปล่า เพราะแพรไหมไม่ยอมคุยไม่ยอมให้เจอ คอยหลบเลี่ยงกันตลอดจนศรุตทนไม่ไหวอีกต่อไป
“เราไม่มีอะไรจะคุยอีกต้องให้บอกกี่ครั้งอ่ะรุต แล้วนี่มันที่ทำงานนะจะมาคุยที่นี่ได้ยังไง”
แพรไหมบอกอย่างเบื่อหน่ายปนรำคาญใจ น่าแปลกที่ผ่านมาแค่เดือนกว่าๆกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดตอนที่เจอศรุตเหมือนอย่างที่เคยกลัว เธอผ่านช่วงเวลาแย่ๆมาด้วยการก่อกวนของเจเลนจนแต่ละวันแทบไม่มีเวลาได้เศร้าสักนิด จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้ร้องไห้จริงจังไปวันไหน
“ก็ถ้าไม่มาที่นี่แล้วแพรจะยอมเจอเราเหรอ เราไปหาทั้งเดือนแพรก็หลบเราตลอด”
“ก็เราไม่อยากเจอไง
