“เป็นไรอ่ะ ซึมจัง”
เจเลนชะโงกหน้าถามข้ามรั้วระเบียงห้อง เมื่อออกมาแล้วเห็นว่าแพรไหมกำลังนั่งเหม่ออยู่ ขนาดถูกมองอยู่ตั้งนานยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ
แพรไหมหันมามองคนที่ยิ้มร่าด้วยความขัดใจ เธอถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
“ไปจัดการเรื่องตัวเองเถอะ”
“โห คนเป็นห่วงก็ยังจะตึงใส่อีกเนอะคนเรา”
“นายดูว่างเนอะ ไม่เรียนรึไง”
“วันหยุดครับพี่ ยังไม่ทันแก่มากเลยหลงวันซะแล้วเนี่ย บอกแล้วอย่าดื่มเยอะ”
“มันจะต้องหาเรื่องกวนประสาทให้ได้เลยใช่มั้ยฮะ ไม่เรียนก็ไปทำงานไป รำคาญมาก”
แพรไหมกรอกตาพลางบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด เหมือนเจเลนจะมีชีวิตอยู่เพื่อกวนเธอไปวันๆเท่านั้นเลย ดูมีความสุขแม้จะโดนเธอด่าทุกวันก็ตาม
“โอ้ เจ็บจี๊ด ฮ่าๆ ขอโทษที่ผมต้องเอาหน้าไว้ตรงนี้ ถ้าพี่รำคาญก็จัดการตัวเองเนอะ”
“ไอ้เด็กนี่…”
“เปิดประตูให้หน่อยสิ”
จู่เจเลนก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหันจนแพรไหมที่กำลังจะด่าชะงัก ท
