เมียลับในอำนาจราคะ | [PWP] + [NC30+]

เมื่อแสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า มิลานก็ถอดคราบเมืองธุรกิจที่เคร่งขรึม ปล่อยให้ความมืดค่อยๆ คลี่ตัวออกมาอย่างสง่างาม ราวกับผ้ากำมะหยี่สีเข้มที่ถูกปูลงบนเรือนร่างของมหานคร มันไม่ใช่ความมืดที่น่าหวาดกลัว หากแต่เป็นความมืดที่รู้จักวิธีปกปิดความหรูหรา ความลับ และแรงปรารถนาอันไม่เคยเอ่ยชื่อ แสงไฟสีอำพันจากโคมถนนทอดยาวบนถนนหินเก่า ผิวถนนที่ผ่านกาลเวลานับร้อยปีสะท้อนเงาไฟราวกับกระจกเงาที่เก็บงำเรื่องราวนับไม่ถ้วน รอยเท้าของผู้คนที่เคยผ่าน ความตกลงที่ไม่เคยถูกบันทึก และคำสัญญาที่ถูกทำลายในความเงียบ เงาของอาคารโกธิกสูงตระหง่านทาบทับกับผนังกระจกของตึกสมัยใหม่ อดีตและปัจจุบันยืนประจันหน้ากันอย่างสงบแต่ตึงเครียด ราวกับต่างฝ่ายต่างรู้ว่า ไม่มีใครต้องถอย และไม่มีใครจำเป็นต้องชนะ เสียงรองเท้าหนังขัดเงากระทบพื้นดังเป็นจังหวะหนักแน่น สม่ำเสมอ เหมือนการนับก้าวของคนที่คุ้นเคยกับอำนาจ มันเคล้ากับเสียงลมหายใจของเมือง เสียงรถที่แล่นผ่านอย่างรู้จังหวะ เสียงหัวเราะแผ่วต่ำจากไวน์บาร์ริมถนน เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ อย่างจงใจไม่ให้ดังเกินไป กลิ่นไวน์แดงเข้มผสมกลิ่นกาแฟคั่วสดและยาสูบจางๆ ลอยปะปนในอากาศเย็นของค่ำคืน กลิ่นเหล่านั้นไม่ได้ยั่วยวนอย่างโจ่งแจ้ง แต่ชวนให้หลงติดอยู่ในลมหายใจถัดไป ผู้คนในมิลานยามค่ำคืนไม่เร่งรีบ แต่ไม่เคยเชื่องช้า พวกเขาเดินด้วยจังหวะของคนที่รู้คุณค่าของเวลา รู้ว่าเมื่อใดควรหยุด เมื่อใดควรเดินต่อ สายตาหลายคู่มองผ่านกันไปโดยไม่จำเป็นต้องสบตา เพราะบางครั้ง การไม่มองตรงๆ กลับเป็นการรับรู้ที่ชัดเจนที่สุด แม้ปลายทางจะเป็นเพียงโต๊ะตัวเดิมในบาร์สลัว แต่เส้นทางไปถึงโต๊ะนั้นอาจเต็มไปด้วยความหมายที่ไม่มีใครกล้าเอ่ย ชายในสูทตัดเนี้ยบ ทรงผมเนี้ยบกริบ นาฬิกาเรือนหรูโผล่พ้นปลายแขนเสื้อเพียงเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านผู้คนไปราวกับกำลังประเมิน ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ แต่เป็นน้ำหนักของตัวตน เขาไม่จำเป็นต้องหยุดใคร แค่การมีอยู่ก็เพียงพอให้พื้นที่รอบกายเงียบลง ส่วนหญิงสาวในชุดเรียบหรูสีเข้มที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น เผยผิวเพียงน้อยนิดอย่างตั้งใจ เธอไม่เดินเร็ว ไม่เดินช้า ทุกก้าวคือการควบคุม ทุกการเคลื่อนไหวคือการเลือก เสน่ห์ของเธอไม่ได้ร้องขอความสนใจ แต่กลับดึงดูดมันเข้ามาเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คาเฟ่และบาร์เปิดไฟสลัว โต๊ะเล็กๆ ริมทางแนบชิดกันพอให้ได้ยินเสียงกระซิบ บทสนทนาถูกให้ต่ำ เสียงหัวเราะถูกกลืนไว้ในลำคอ ราวกับทุกคนรู้ดีว่า บางเรื่องในมิลาน…ยิ่งพูดเบา ยิ่งมีราคา และบางชื่อ ยิ่งไม่เอ่ย ยิ่งทรงอิทธิพล แสงไฟยามค่ำคืนจากมหานครเบื้องล่างทอดตัวขึ้นมาจนถึงกระจกบานสูง ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังหายใจอยู่ใต้ปลายเท้าของพวกเขา ห้องนอนเงียบงัน ถูกห่อหุ้มด้วยโทนสีดำ เทา และเงาแห่งความลุ่มลึก เตียงขนาดใหญ่ตั้งเด่นกลางห้อง ผ้าปูสีเข้มยับย่นอย่างตั้งใจ คล้ายเพิ่งรับน้ำหนักของใครบางคนที่ทิ้งกายลงอย่างไม่เร่งรีบ หมอนสองใบพิงชิดกัน เหมือนเก็บงำความลับของค่ำคืนเอาไว้ระหว่างรอยยับนั้น แสงอุ่นจากโคมไฟข้างเตียงสาดเป็นวงเล็ก ๆ ตัดกับความมืดรอบด้าน ทำให้เงาของเฟอร์นิเจอร์ทอดยาวบนพื้นไม้เนียนเรียบ กลิ่นเทียนหอมลอยแผ่ว อบอวล อ่อนโยน แต่แฝงความเย้ายวน ขับให้บรรยากาศทั้งห้องเหมือนถูกสะกดให้นิ่งงัน ชั่วขณะหนึ่ง เสียงเมืองที่ไหลไม่หยุดด้านนอกกลับแผ่วเบาลง เหลือเพียงความเงียบที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจ ชั้นวางหนังสือมุมห้องจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่กลับไม่ทำให้ห้องดูเป็นทางการเกินไป ตรงกันข้าม มันเหมือนเป็นพยานเงียบ ๆ ของค่ำคืนยาวนานที่ผู้คนเลือกจะทิ้งบทบาททั้งหมดไว้หลังประตู แล้วยอมปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง เมื่อสายตาเลื่อนผ่านกระจกใสไปยังเส้นขอบฟ้าที่พร่างพราวด้วยแสงไฟ ตึกสูงตระหง่านเหมือนดาวดวงใหญ่ในทะเลความมืดไกลแต่ใกล้ ใกล้จนเหมือนเอื้อมมือไปแตะได้ ในขณะเดียวกันชายหนุ่มร่างสูงทอดกายนั่งอยู่บนเตียงกว้าง เขามีใบหน้าคมเข้มได้สัดส่วน โครงหน้าชัดเจนตั้งแต่สันกรามที่แข็งแรงไล่ขึ้นไปถึงโหนกแก้มที่คมสวย ผิวหน้าดูเรียบเนียนแต่แฝงความดิบแบบผู้ชาย ดวงตาลึกและนิ่ง สายตาคมกริบเหมือนซ่อนอารมณ์บางอย่างไว้ภายใน คิ้วเข้มได้รูป ขับให้แววตาดูหนักแน่นและมีพลัง สันจมูกตรงเป็นสันชัด ปลายจมูกได้รูปอย่างเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากได้สัดส่วน ไม่บางไม่หนาเกินไป มุมปากคล้ายมีรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่เคยเผยออกมาชัดเจน เคราสั้นที่ขึ้นบางๆ ช่วยเพิ่มมิติให้ใบหน้าดูสุขุมและน่าค้นหา ทรงผมเป็นผมสั้นยาวปานกลาง เซ็ตแบบไม่เนี้ยบจนเกินไป เส้นผมหนาและมีน้ำหนัก ด้านบนปัดขึ้นเล็กน้อยให้ดูมีวอลลุ่ม ส่วนด้านข้างไล่ความยาวอย่างพอดี ไม่สั้นเกรียน ทำให้ภาพรวมดูเป็นธรรมชาติแต่แฝงความตั้งใจ เส้นผมสีเข้มรับกับใบหน้าอย่างลงตัว เสริมบุคลิกให้ดูสุขุม ลุ่มลึก และมีเสน่ห์แบบเงียบงัน ชายร่างสูงใหญ่ของเขาสวมเพียงผ้าขนหนูสีอ่อนพันรอบสะโพก หลวมพอให้เห็นสัดส่วนแข็งแรงของลำตัวช่วงบน ซิกแพคหนาแน่นเรียงตัวชัดเจนราวถูกสลักขึ้นจากหิน กล้ามอกและหัวไหล่ตึงแน่นสะท้อนแสงไฟอุ่นในห้องยามค่ำคืน เขานั่งเอนกายอยู่บนขอบเตียง ผ้าปูสีเข้มยับเล็กน้อยใต้แรงกดของน้ำหนักตัว มือหนาแข็งแรงยกแก้วบรั่นดีราคาแพงขึ้นอย่างสบาย ๆ ของเหลวสีอำพันในแก้วคริสตัลสั่นไหวช้าๆ ตามการเคลื่อนไหว กลิ่นไม้โอ๊กและแอลกอฮอล์ราวกับลอยปะปนในอากาศ เสริมให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูเงียบขรึม หรูหรา และเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใดออกมา ทันใดนั้น… หญิงสาวก้าวออกมาจากห้องน้ำอย่างแผ่วเบา ละอองน้ำอุ่นและกลิ่นสบู่อ่อนละมุนยังลอยคลออยู่รอบกาย ราวกับทิ้งร่องรอยของความสดชื่นไว้ในอากาศ ใบหน้าของเธอสะอาดใส ผิวเนียนฉ่ำจากไอน้ำ ดวงตากลมคมทอดมองตรงไปข้างหน้าอย่างสงบนิ่ง แฝงเสน่ห์นุ่มลึก ริมฝีปากสีระเรื่อคล้ายยังชุ่มชื้นจากหยดน้ำ เส้นผมสีอ่อนถูกหวีเสยไปด้านหลังอย่างลวกๆ ปล่อยปลายผมชื้นแนบไหล่และแผ่นหลัง เพิ่มความเป็นธรรมชาติที่ชวนมอง เรือนร่างเพรียวสวยถูกโอบห่อด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนนุ่ม พันกระชับรอบอกอย่างพอดี เผยแนวไหล่เรียบเนียนและลำคอระหงที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว แสงไฟอุ่นในห้องสะท้อนบนผิวกาย ทำให้ผิวของเธอดูเปล่งปลั่งราวกับมีแสงในตัวเอง ช่วงขาเรียวยาวโผล่พ้นชายผ้าขนหนูเล็กน้อย ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและมั่นใจ ทั้งภาพนั้นไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดเพิ่มเติม ความเงียบ กลิ่นสบู่ และไออุ่นจากร่างกายของเธอ ก็เพียงพอจะทำให้บรรยากาศในห้องแน่นขนัดไปด้วยเสน่ห์ที่นุ่มนวลและยากจะละสายตา เธอดูเขินอายที่ต้องเผชิญต่อหน้าของเขา เรียวขายืนนิ่งแทบสั่นที่อยู่กับชายหนุ่มที่ทรงอำนาจ มากด้วยอิทธิพลคับอิตาลี ถึงที่นี่จะเป็นฝรั่งเศสก็ตามที “มานี่สิ” น้ำเสียงเรียบของเขาดังขึ้น ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ จนมายืนเผชิญหน้า ระยะห่างใกล้เกินกว่าจะถอยหนีได้อีก เขาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังชัดในความเงียบ “รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไง” คำถามนั้นเหมือนมีน้ำหนักมากกว่าที่ได้ยิน เธอกลืนน้ำลายลงคอ มือสั่นเล็กน้อย ขณะจับชายผ้าขนหนู ความคิดในหัวสับสนวุ่นวาย ภาพของเวลาที่ใกล้หมดลง…ของหนี้ที่ต้องจ่ายก่อนตะวันขึ้น…และอำนาจของผู้ชายตรงหน้าที่ไม่มีพื้นที่ให้เธอต่อรอง สายตาของเขาทอดมองมาอย่างไม่ปิดบัง ขณะที่เธอค่อยๆ ปล่อยผ้าขนหนูออกจากเรือนร่าง การเคลื่อนไหวเชื่องช้าเหมือนต้องฝืนใจทุกวินาที หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบเจ็บ ความกลัวแล่นวาบขึ้นมา นี่คือครั้งแรก…ครั้งแรกกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก และเป็นผู้ชายที่เธอไม่อาจขัดขืนได้ ถ้าไม่ทำ…เธอไม่อยากคิดถึงผลลัพธ์นั้นเลย “เธอไม่ต้องการนอนกับฉัน เธอก็ออกไป” น้ำเสียงของเขายังคงเรียบ ไม่เร่ง ไม่กด แต่กลับเด็ดขาดจนเหมือนตัดทางเลือกทั้งหมดให้เหลือเพียงสองทาง เธอหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง พยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่น้อยนิด ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าของเขาอย่างเชื่องช้า ราวกับยอมรับชะตากรรมที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยง มือของเธอขยับไปที่ปมผ้าขนหนูของเขา ปลายนิ้วสั่น…แต่ก็ไม่หยุด เธอมองดุ้นของเขาที่ใหญ่ยาวจนน่าหวาดกลัว มันเหมือนไม่ใช่ของคน เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น แต่เธอต้องทำ เพื่อคนในครอบครัวของเธอ ถึงจะเป็นหนี้ที่เธอไม่ได้ก่อก็ตามที… เธอกับตาลงนึกถึงหนังโป้ที่เธอเคยเห็นกับเพื่อนสาวของเธอในสมัยเรียน เธอจับดุ้นของเขารูดขึ้นลงช้า ผิวสัมผัสนั้นขรุขระเพราะเส้นเลือดมันนูนขึ้นมาล่อเลี้ยงดุ้น ถึงมันจะไม่แข็งตัวก็ตามที มันคงไม่ใช่แค่ขนาดห้าสิบหกแน่ๆ เพราะเขานั้นสูงถึงสองร้อยสิบ ถือว่าสูงกว่าคนปกติมาก ส่วนเธอนั้นสูงเพียงร้อยแปดสิบเท่านั้น ถือว่าก็สูงมากแล้ว “ช้าแบบนี้ คืนนี้ฉันก็คงไม่เสร็จ” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโทนต่ำแผ่วเบา เขาจับมือเรียวของเธอรูดขึ้นหนักๆ ด้วยมือเรียวทั้งสองข้างที่กำไม่มิดเลยด้วยซ้ำ “เธอไม่เคยทำหรือไง” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเรียบ เธอชะงักเล็กน้อย “เคยค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ด้วยการโกหกคำโต ขณะที่มือเรียวรูดดุ้นหนักขึ้น เพื่อให้เขามั่นใจว่าเธอไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ ถ้าเธอบอกว่าไม่เคย เธออาจโดนไล่ออกมา แล้วหนี้ทั้งหมดเธอก็คงไม่ได้ใช้ “อ่า…” เขาร้องครางกระเส่าแผ่วเบาอย่างพึงพอใจ เธอตัดสินใจใช้ปากเลียดุ้นของเขา ลากลิ้นขึ้นลงพร้อมกับใช้มือช่วยให้เขาเสียวยิ่งขึ้น ……………………………… …ตอนแรกมาแล้ว… สนุกไหมคะ เนื้อเรื่องจะมี NC แซ่บๆ อย่างต่อเนื่อง รวมไปถึงความรักหวานๆ ระหว่าง ‘ซาร่า’ และ ‘ดันเต้’ ถ้าชอบนิยายแบบนี้ อย่าลืมปานิยายเข้าชั้นด้วยนะคะ และที่สำคัญ กดหัวใจ กดติดตาม และคอมเม้นท์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า