หลังจากที่ฉันเงียบ ปรานต์ก็เงียบภายในรถจึงไม่มีเสียงพูดคุย กระทั่งปรานต์เลี้ยวรถเข้ามาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งไม่ได้ไกลจากบ้านพ่อนอส
“ที่นี่คือ…”
“บ้านอีกหลังของเราครับ”
“อยู่ที่นี่มาตลอดเหรอ”
“ตั้งแต่กลับมาปรานต์ก็อยู่ที่นี่เป็นส่วนใหญ่”
“แล้วมันเมื่อไหร่”
“ก่อนเราเจอกันสามวัน” ปรานต์เปิดประตูลงจากรถ ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันจึงรีบเปิดประตูลงด้วยตัวเอง ไม่ต้องมาบริการตอนนี้ฉันต้องการคำอธิบาย
“เปิดเองได้”
“ครับ ครับเปิดเองได้” ปรานต์ยิ้ม
แต่ฉันไม่มีอารมณ์มายิ้ม “ยิ้มอยู่ได้ อยากพูดอะไรก็พูดสิชักช้า”
“เข้าบ้านกัน” เขายิ้มและเดินเข้าบ้าน
ฉันเดินตามปรานต์เข้ามาในบ้านของเขาภายในบ้านโล่ง ๆ ไม่ค่อยมีข้าวของเหมือนว่าเอาไว้แค่นอน ปรานต์เดินซอกแซกเข้ามาในห้องแล้วห้องอีกห้องแล้วห้องอีก ฉันเดาว่าบ้านหลังนี้พ่อนอสมีส่วนออกแบบแสดงความคิดเห็นมันถึงได้มีห้องลับแล้วลับอีก คนซับซ้อน
