หลังจากวันที่รู้ว่าแซมต้องการอะไร ฉันปล่อยให้เวลาผ่านมาอีกสามอาทิตย์ สุดท้ายแล้วก็เห็นว่าไม่มีอะไรเปลี่ยน ถ้าฉันไม่ตัดสินใจก็ไม่มีใครตัดสินใจอะไรได้ ฉันจึงจะคุยกับแซมให้รู้เรื่อง มาถึงวันนี้แซมไม่ใช่แซมที่เป็นครึ่งชีวิตของฉันอีกต่อไป ความเป็นจริงเขามีชีวิตของเขามาตั้งนานแล้ว
“ในที่สุดพี่ก็ยอมคุยกับผมสักที ผมเป็นห่วงพี่มากนะครับ” แซมนั่งลงข้าง ๆ พลางคว้ามือฉันไปกุมไว้
ฉันมองหน้าเขาก่อนจึงดึงมือกลับมาและเอ่ย “ยินดีด้วยนะ”
“ยินดีอะไรครับ”
“ยินดีด้วยที่ได้กลับบ้าน”
“…”
“…”
“ผมไม่ได้จะโกหกพี่ ทุกอย่างมันเป็นความจำเป็น” การเงียบของเราทั้งคู่ทำให้เขาพูดขึ้นมาก่อน
“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ทำไมต้องร้อนตัวด้วยล่ะ”
“พี่ฬิ พี่ฬิอย่าพูดกับผมแบบนี้สิครับ ผมยังเป็นแซมคนเดิมของพี่ ชีวิตของผมยังเป็นของพี่เหมือนเดิม”
“หึ”
“พี่ครับ”
“แซมคนเดิมเป็นคนแบบไหน”
“พี่อย่าพูดเหมือนเราไม่รู้จักกันดิ”
“รู้
