“เชื่อหรือยังว่ามันตายแล้ว คราวนี้เราแต่งงานกันได้แล้วเนอะ” ดราก้อนเดินตามออกมา ฉันเห็นสภาพศพที่ถูกนำขึ้นมาจากหลุมแล้วใจสั่นไหวจนต้องเดินห่างออกมาจากเหตุการณ์ตรงนั้น เสื้อผ้าเป็นชุดครั้งสุดท้ายที่ปรานต์สวมใส่ ฉันจำได้เพราะเขามาถามว่าหล่อหรือยัง แม้ใบหน้าจะเละจนจำไม่ได้แต่รูปประพรรณสัณฐานก็ยืนยันได้ว่าเป็นปรานต์
เพี้ยะ! ฉันหันกลับไปตบหน้าของดราก้อน มองเขาด้วยสายตาผิดหวังไม่คิดเลยว่าเขาจะกลายเป็นคนแบบนี้ “เธอโคตรเลวเลยว่ะ”
“ถุย” เขาถ่มน้ำลายที่ปนเลือดออกมาแล้วมองหน้าฉัน “สิบกว่าปี สิบกว่าปีที่อยู่ด้วยกัน นับเป็นครั้งแรกที่พี่ตบผม พี่ตบผมเพราะมัน”
“ถ้าไม่ตบจะให้ฉันขอบคุณที่เธอฆ่าเขาเหรอ”
“ผมไม่ได้ฆ่ามัน มันเสือกทนความเจ็บไม่ได้เอง”
“…ไอ้คนทุเรศ”
“ใช่ ผมทำได้ทุกอย่าง เพื่อพี่ผมทำได้ทุกอย่าง รู้ไว้ด้วยพี่เป็นคนทำให้ไอ้ปรานต์ตายถ้าพี่เลิกกับมันตั้งแต่ตอนนั้นมันก็ไม่มีสภาพแบบวันนี้”
“ทำไมเ
