เพเรอคลิสลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว รอยยิ้มบางเบาแต้มใบหน้าหล่อจัด ชายหนุ่มพลิกกายไปหาคนตัวเล็ก วาดมือรวบร่างอรชรหวังจะกอดแนบอก แต่สิ่งที่ได้สัมผัสมีแต่ความว่างเปล่า
โคมไฟที่หัวเตียงถูกทำให้สว่างขึ้น พร้อมๆ กับความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่เต็มอก
กรามแกร่งที่มีไรหนวดขบกันแน่นจนเป็นสันนูน
“มันน่านักเชียว”
เขาบ่นพึมพำ พยายามจะล้มตัวลงนอน แต่ก็ทำไม่ได้ รอยยับย่นของที่นอนข้างตัวปลุกปั่นให้ตัณหาราคะภายในกายค่อยๆ ลุกโชนอีกครั้ง
“บ้าชิบ” เสียงห้าวสบถอย่างหงุดหงิด กัดฟันล้มตัวลงนอนได้สำเร็จ แต่ดวงตานี่สิกลับไม่อาจจะข่มให้มันหลับลงได้ เมื่อร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกสุมด้วยเปลวไฟ
ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย เพราะอะไรกันเขาถึงได้ตกอยู่ในบ่วงสวาทล้ำลึกเช่นนี้
แสนดี... เพราะหล่อนใช่ไหม เขาถึงได้กลายเป็นคนที่ใจร้อน เอาแต่ใจได้ราวกับซาตานร้าย
แม้จะพยายามปฏิเสธ บอกตัวเองว่าไม่ใช่เพราะแสนดี ไม่มีท
