เมื่อเธอเดินอุ้มลูกน้อยเข้ามาถึงโต๊ะอาหารก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าแขกของพ่อแม่เธอคือใคร ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในโต๊ะนั้น คือคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ใจดวงน้อยแกว่งไกวไหววูบทันใดเมื่อสบประสานสายตากับเขา พิชญะ คนที่เธอรักหมดใจ และยังคงคิดถึงเขาทุกค่ำคืน
“เข้ามาก่อนที่สิลูก พ่อจะแนะนำให้รู้จักกับพี่ๆ และคุณป้า”
เธอมองไปเห็นหญิงกลางคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับพ่อแม่เธอ จึงไม่กล้าเสียมารยาทพาลูกเดินออกไปจากที่นี่ จึงเดินตรงเข้าไปตามที่พ่อบอก
ทุกย่างก้าวที่เธออุ้มลูกเดินเข้าไปตกอยู่ในสายตาคมของเขาตลอดเวลา เขามองเธอไม่วางตา เธอสังเกตเห็นเขายิ้มอย่างยินดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีน้ำตาเอ่อคลออยู่ ในแววตานั้นมีแต่คำว่ารัก คิดถึงและโหยหา ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองไหม แต่เขาใช้สายตาแบบนั้นมองเธอกับลูกจริงๆ
พิชญะคิดว่านี่คงเป็นเซอร์ไพรส์จากพ่อของเขา เขาคิดเอาไว้แล้วว่าเธอต้องเก็บลูกของเขาไว้ ลูกที่เกิดจากควา
