“หม่าม้าขา” ผักหวานกับผักกาดล้มตัวนอนหนุนตักคนเป็นแม่ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง
“เสียงอ่อนเสียงหวานกันเชียว” มือบางสัมผัสแก้มนุ่มของลูกสาวอ่อนโยน
“ปะป๊าบอกหม่าม้าเป็นดอกเตอร์ หม่าม้าเรียนเก่ง หม่าม้าเป็นนักสัตว์ศาสตร์ หนูเป็นดอกเตอร์สัตว์ศาสตร์เหมือนหม่าม้าได้ไหมคะ”
“สัตวศาสตร์ค่ะ ไม่ใช่สัตว์ศาสตร์ หม่าม้ามั่นใจ ถ้าผักหวานโตขึ้น ผักหวานเป็นนักสัตวศาสตร์ที่เก่งได้แน่นอนค่ะ เผลอ ๆ เก่งกว่าหม่าม้าอีก”
“หนูเป็นดอกเตอร์สัตว์แพทย์เลยนะหม่าม้า หนูจะฉีดยาเองเลย” ผักกาดไม่ได้อยากเป็นแค่นักสัตวศาสตร์ แต่อยากเป็นสัตวแพทย์
“สัตวแพทย์ค่ะ ถ้าผักกาดแน่วแน่ หม่าม้ามั่นใจว่าผักกาดเป็นสัตวแพทย์ที่เก่งได้แน่นอนค่ะ”
“ปะป๊าเก่ง หม่าม้าฉลาด หนูเก่งแน่ ฉลาดแน่”
“ดีเอ็นเอดี กรรมพันธุ์ดี ปะป๊าบอก”
“ต้องเป็นเด็กดีด้วยค่ะ”
“หนูเป็นเด็กดีอยู่แล้ว หนูมีเหตุผลตลอดแหละ”
“หนูไม่ดื้อ หนูไม่ซน หนูเป็นเด็กด
