Danger Zone! เขตห้ามรัก

Chapter 1 [แรกพบ..สบตา] มาเก๊าคือดินแดนที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาเพื่อแสวงหาโชคชะตาและโชคลาภ ถึงจะเป็นเมืองเล็กๆแต่กลับมีคาสิโนถูกกฎหมายมากมาย มีทั้งบริการรับ-ส่งถึงนามบินและท่าเรือ และภายในคาสิโนมีทั้งห้างสรรพสินค้าและโรงแรมหรูระดับห้าดาว เพื่ออำนวยความสะดวกให้แกลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ และหนึ่งในนั้นก็คือคาสิโนของตระกูล ‘จาง’ ซึ่งเป็นคาสิโนเก่าแก่ที่มีอายุราวๆเจ็ดสิบกว่าปี คาสิโนแห่งนี้ได้ทำการรีโนเวทใหม่เพื่อให้เข้ากับยุคสมัยและปัจจุบันกิจการทั้งหมดได้อยู่ภายใต้การดูแลของ ‘คชินทร์ แอดเวิร์ด จาง’ ลูกชายเพียงคนเดียวของ ‘อีริค จาง’ ที่ส่งต่อทั้งธุรกิจคาสิโน โรงแรมหรู ห้างสรรพสินค้า รวมไปถึงกิจการเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่กระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลกและยังมีธุรกิจอีกมากมายที่คชินทร์เข้ามารับช่วงต่อ นับว่าเขาคือผู้คุมบังเ**ยนใหญ่ของตระกูลเลยก็ว่าได้ เบื่องหน้าเขาคือนักธุรกิจหนุ่มไฟ แต่เบื่องหลังเขาคือเจ้าพ่อคาสิโนผู้ทรงอิทธิพลในแดนมังกร และ ในคาสิโนมีข้อห้ามไม่ให้พนักงานเฉียดเข้าใกล้คชินทร์แม้แต่ปลายเล็บเพราะเขาไม่อยากลดตัวลงไปคลุกคลีกับพวกใช้แรงงาน เหตุผลที่เขาตั้งข้อห้ามนี้ขึ้นมาเนื่องจากมีพนักงานหญิงหลายคนพยายามเข้าหาเขาด้วยวิธีการต่างๆ ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงผู้หญิงพวกนี้เลยต้องตั้งข้อห้ามนี้ขึ้นมาเพื่อป้องกันตัว ถ้ามีใครฝ่าฝืนก็จะถูกลงโทษขั้นเด็ดขาด ตึก!ตึก!ตึก! เสียงฝีเท้าของเด็กผู้หญิงสองคนนามว่า ‘กีรณา’ และ ‘นลินญา’ วิ่งทะลุจากด้านหลังโรงแรมจนเข้ามาถึงเขตคาสิโน เธอสองคนคือลูกสาวของพนักงานชั้นผู้น้อยที่ทำงานอยู่ในคาสิโนแห่งนี้ นลินญาที่ถูกพี่สาววิ่งไล่ตามมาติดๆไม่มีทางรู้ตัวว่าตอนนี้ตนเองได้เข้ามาอยู่ในเขตหวงห้ามซึ่งไม่ให้บุคคลที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีเข้าไป “แกจะไปไหนนังน่าน! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ เราทำงานด้วยกันก็ต้องได้ทริปเท่ากันสิ” กีรณาวิ่งไล่ตามน้องสาวจนเหงื่อไหลท่วมตัวเพียงเพราะน้องสาวได้ทริปจากหัวหน้างาน แต่ตนไม่ได้ ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ สองพี่น้องแอบมารับจ้างล้างจานในโรงแรมเพราะอยากแบ่งเบาภาระช่วยบิดา แต่กีรณาคนเป็นพี่สาวนั้นมีนิสัยค่อนข้างขี้เกียจและมักจะถูกหัวหน้าดุด่าอยู่บ่อยครั้ง เพราะเจ้าหล่อนชอบทิ้งงานให้น้องสาวทำ แต่พอเห็นน้องสาวได้ทริปเพียงคนเดียวจึงเกิดอาการไม่พอใจขึ้นมา “แต่หัวหน้าให้ทริปน่านคนเดียว ก็พี่นานาชอบอู้งานเองนิ” “แต่ยังไงแกก็ต้องแบ่งทริปให้ฉันคนละครึ่ง ฉันจะเอาไว้ซื้อชุดสวยๆกับเครื่องสำอางค์ ถ้าแกไม่แบ่งให้ฉัน รับรองว่าคืนนี้ฉันฟ้องพ่อแน่!” “ไม่! น่านจะเก็บไว้เป็นเงินเก็บ ถ้าพี่อยากได้ พี่ก็ขยันทำงานสิ” นลินญาวิ่งลัดเลาะไปตามทาง โชคดีที่ตอนนี้เป็นตอนเช้า ยังไม่มีพนักงานเข้ามา ไม่อย่างนั้นเธอกับพี่สาวคงโดนไล่ตะเพิดแน่ๆเพราะเด็กไม่ควรเข้ามาในเขตคาสิโน รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรเข้ามา แต่พี่สาวของเธอก็ยังวิ่งตามไม่หยุดเพราะอยากได้ส่วนแบ่งจากทริปที่หัวหน้าให้มา “ก็แกมันชอบประจบไง ไม่อย่างนั้นหัวหน้าคงไม่ให้ทริปแกบ่อยๆหรอก!” พรึ้บ!! ในจังหวะนั้นเองกีรณาที่วิ่งตามน้องสาวมาติดๆเอื้อมมือไปกระชากผมเปียของนลินญาแล้วเหวี่ยงลงบนพื้น แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของนลินญาพุ่งเข้าไปชนใครบางคนที่เดินออกมาจากมุมตึก ทำให้แกแฟร้อนๆที่ถืออยู่ในมือใหญ่ หกเลอะเสื้อผ้าและรองเท้าหนังราคาแพง ทั้งนลิญาและกีรณาตัวแข็งเทื่อทันทีที่รู้ตัวว่าไปชนใครเข้า เพราะเขาคนนั้นก็คือ ‘คชิทร์' เจ้าของคาสิโน! “ใครใช้ให้อีเด็กสองตัวนี้เข้ามาในคาสิโน!” ลูกน้องคนสนิทของคชินทร์พุ่งเข้ามาหาสองสาวแล้วจับร่างของนลินญาเหวี่ยงออกไปให้ไกลจากรัศมีของเจ้านาย “พวกมึงรู้ไหมว่ารองเท้าหนังของคุณคชินทร์ราคาเท่าไหร่!” นลินญาหน้าซีดเผือด น้ำตาปริ่มขอบตาและกำลังจะไหลลงมาเพราะความกลัว ยิ่งเห็นท่าทีนิ่งเฉยของเจ้าของคาสิโนก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ท่าทางของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าพวกมาเฟียเสียอีก สองพี่น้องก้มหน้างุด กลัวว่าความผิดที่เผลอเข้ามาในเขตหวงห้ามจะถูกเจ้าของคาสิโนลงโทษขั้นร้ายแรง “ก้มลงแล้วเลียคราบกาแฟออกจากรองเท้าของคุณคชินทร์ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะส่งพวกแกสองคนไปลงโทษ!” กีรณามองหน้านลินญาและคาดโทษกันไปมา แต่ด้วยความกลัวทำให้ทั้งสองคนค่อยๆคลานเข้าไปและกำลังจะก้มเลียคราบกาแฟออกจากรองเท้า แต่ทันใดนั้นชายร่างสูงผู้น่าเกรงขามก็รีบชักเท้าออก ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านทำความสะอาดให้” “ตะ…แต่นายครับ เด็กสองคนนี้ทำเสื้อผ้าของนายเลอะนะครับ เราต้องลงโทษพวกมัน!” นัยน์ตาคมดุตวัดตามองต่ำและเป็นจังหวะที่นลินญาเงยหน้าขึ้นมาพอดี ทำให้ทั้งสองคนเผลอสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นได้ตราตึงอยู่ในหัวใจของเด็กหญิงวัยเพียง 13 ขวบตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา “ฉันมีประชุมต่อ ไม่อยากเสียเวลา เอาเด็กสองคนนี้ออกไปจากคาสิโนซะ” สิ้นคำสั่งของเจ้านาย ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองคนรีบเข้ามาคุมตัวสองพี่น้องและพาออกไปจากเขตหวงห้ามทันที และการกระทำในครั้งนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยๆของสองพี่น้องสั่นไหวอย่างรุนแรง โดยต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่ วันเวลาผ่านไป... ในวันที่ฝนตกลงมาอย่างหนักจนถนนขาวโพลนเนื่องจากมีพายุไต้ฝุ้นได้พัดเข้าชายฝั่งของประเทศจีน นลินญาที่กลับมาจากโรงเรียน เดินตามริมฟุตบาทมาเรื่อยๆจนเกือบจะถึงบ้านแล้ว ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหลายครั้งติด เธอสะดุ้งตกใจกลัวและกำลังจะหาที่หลบ แต่เบื้องหน้ามีรถซุปเปอร์คาร์สุดหรูวิ่งมาด้วยความเร็วสูงก่อนจะเสียหลักพุ่งชนต้นไม้และตกลงไปในแม่น้ำ เธอจำได้ดีว่ารถคันนั้นคือรถของใคร! มือเรียวรีบโยนร่มทิ้ง วิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปหารถคันนั้นโดยไม่ได้เกรงกลัวเลยด้วยซ้ำว่าเสียงกัมปนาทจะดังขึ้นอีกหรือเปล่า “คุณคชินทร์!” ใช่จริงๆด้วย รถคันนั้นก็คือรถของคุณคชิทร์เจ้าของคาสิโนที่พ่อของเธอทำงานอยู่ เขาอยู่ในสภาพหมดสติเลือดโชกไปทั้งตัวและรถคันนั้นก็กำลังจะจมน้ำ เขากำลังจะตาย! ในวินาทีนั้นนลินญาไม่คิดเลยว่าตนเองจะจมหายไปในแม่น้ำหรือเปล่า เธอรู้เพียงแค่ว่ายังไงก็ต้องช่วยเขาให้ได้ โชคดีที่เธอมีสกิลว่ายน้ำถึงขั้นได้รับเหรียญทองจากการแข่งขัน ร่างเล็กว่ายฝ่ากระแสเชี่ยวน้ำเข้าไปจนถึงตัวรถและดึงร่างหนาออกมาผ่านทางหน้าต่างที่แตกละเอียด รถตู้สีดำวิ่งมาหยุดตรงที่เกิดเหตุ และเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังช่วยศัตรู ทำให้รถคันนั้นต้องรีบขับออกไปก่อนจะมีคนมาเห็นเข้า “คะ…คุณคชินทร์คะ อย่าหลับนะคะ!” นลินญาที่พาร่างของคชินทร์มาถึงริมฝั่งได้สำเร็จ เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันร่างของเขาขึ้นไปบนฝั่งก่อนที่กระแสน้ำจะพัดร่างลอยออกไปไกล ร่างเล็กที่เริ่มหมดเรี่ยวแรงค่อยๆจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำอันแสนเย็นเฉียบ “อึก!…แค่ก! แค่ก!” ร่างโชกไปด้วยเลือดที่นอนนิ่งเริ่มขยับเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงของใครบางคนที่กดลงบนแผ่นหน้าอก เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเปิดขึ้น ถึงดวงตาจะพร่ามัว แต่เขาก็จำใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน “คุณคชิทร์อย่าหลับนะคะ นานามาช่วยแล้ว!” —————