เพื่อนเราเผาเรือน

ทัพพ์และศกุนตลามาถึงไทยในคืนวันนั้น ทั้งสองกลับมาถึงบ้านโดยมีคนขับรถไปรับ ศกุนตลาไม่ได้บอกมณิสรว่าเธอจะกลับมาเพราะคิดว่าเพื่อนสาวเริ่มจะทำให้เสียเรื่องมากขึ้นเรื่อยๆ “เที่ยวนี้มาอยู่กันนานหน่อยก็ดีนะกุน พ่ออยากอยู่กับหลานนานๆ” บิดาพูด ศกุนตลาเบ้หน้าเธอไม่อยากอยู่ไทยเพราะใจมันระแวงไปหมด หากแต่ทัพพ์ยิ้มให้พ่อตา “ได้เลยครับพ่อ ตอนนี้ผมไม่มีธุระทางโน้น งานก็ทำที่ไหนก็ได้บนโลก” “พี่บอลเขาแต่งงานแล้วเหรอคะพ่อ ไม่เห็นส่งข่าวเลย” ศกุนตลาแกล้งถามต่อหน้าสามี “อ๋อ เจ้าบอลน่ะเหรอ ยังไม่แต่งเห็นว่าจะแต่งเดือนหน้านี่ล่ะ แต่เขาไปอยู่กับแฟนเขาแล้วเรื่องแต่งคงต้องรอเพราะบ้านพี่สะใภ้เราเขารวยมาก เจ้าของโรงแรมมณียาน่ะพี่ชายเขาคงไม่ให้แต่งง่าย” คุณศานิตพูดอย่างไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง “ก็เห็นว่ามีลูกด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ พูดถึงต่อให้เป็นมณียาแต่บ้านพี่บอลเขาก็รวยมากนี่” และแน่นอนที่ครอบครัวของศรันย์มี