พยายามฆ่า

ศกุนตลาจอดรถเมื่อสุดทางถนน ในบริเวณนี้เริ่มได้ยินเสียงน้ำตกอยู่ด้านหน้าไม่ไกลกันนัก อากาศสดชื่นไม่ได้ทำให้เธอผ่อนคลายลงเลย “ตรงนี้เหรอกุน” มณิสรถาม พลางมองไปรอบๆ “ใช่ ลงเดินไปอีกหน่อย” ศกุนตลาลงจากรถเธอเดินนำไปก่อนตามทางที่เห็นรอยเดินเป็นทาง หลังจากพ้นแนวไผ่ป่ากอใหญ่ประมาณสิบเมตรก็เริ่มเห็นลำธารมีน้ำใสมาก ด้านหน้ามีน้ำตกเล็กๆ สูงประมาณสามเมตร ละอองน้ำเล็กๆ เป็นละอองฝอยกระเซ็นมาโดนร่างเธอ ศกุนตลามองไปรอบๆ ศรันย์บอกว่าอิทธิจะมารอ แต่เธอไม่เห็นใครเลย “น้ำลึกไหมกุน น่าเล่นจัง” มณิสรมายืนด้านหลังเงียบๆ จนเธอตกใจ “ลึกนะ น่าจะมิดหัวอยู่” ศกุนตลาตอบเท่าที่เคยจำได้ “หิวรึยังสร กินอะไรกันไหม” เธอชี้ไปทางตะกร้าของว่างที่ถือติดมือมาด้วย “กินสิ” มณิสรนั่งลงบนม้านั่งที่ทำจากต้นไม้ทั้งต้น “ฉันอิจฉาเธอจังเลยกุน ชีวิตเธอดี๊ดีนะ” มณิสรเริ่ม “อิจฉาอะไรสร พ่อฉันตายเนี่ยนะ” ศกุนตลาไม่รู้ว่ามณิ