"ชีวาจ๋า ทำอะไรอยู่คร้าบบบ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มหวานเลี่ยนหูดังมาก่อนที่เจ้าของน้ำเสียงนั้นจะมาถึงตัว
ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ทั้งสองคนไม่ได้แสดงความรักกันอย่างลึกซึ้ง ทั้งที่ร่างกายเรียกร้อง ชีวาเองก็รู้สึกวูบวาบตามเนื้อตัวอยู่บ่อยครั้งเมื่อได้ใกล้ชิดกับโฬม เขาก็ขยันเข้ามากอด มาหอม มือไม้ก็ไม่อยู่นิ่งคอยแต่จะลูบไล้ผิวเนื้อเนียน
"วาจะทำอาหารเย็น วันนี้คุณพ่ออยากกินแกงเลียงกุ้ง" ชีวาบอกพลางเปิดตู้แขวนหมายจะหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่
โฬมฉวยผ้ากันเปื้อนมาสวมให้ตัวเองเรียบร้อย ก่อนหยิบมาสวมหัวให้ชีวาบ้าง สองมือโอบไปด้านหลังเพื่อช่วยผูกผ้า แต่ยังคงอ้อยอิ่งโอบกอดร่างเล็กอยู่อย่างนั้น ผูกไม่สำเร็จสักที เพราะมัวแต่ขโมยหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา ร่างเล็กเบือนหน้าหนีด้วยความจั๊กจี้เมื่อได้สัมผัสหนวดเคราครึ้มที่เขาไม่ยอมโกน ใช้มือยันอกไว้ ตีเบาๆ
"พี่โฬม วาจั๊กจี้ ทำไมไม่โกนหนวด แล้วเมื่อไหร่จะผูกเสร็จ
