มัสยารู้สึกตัวตื่นขึ้นหลังจากได้นอนหลับพักผ่อนไปหลายชั่วโมง ร่างกายบอบบางยังคงบอบช้ำจากการเสียตัวครั้งแรก จุดอ่อนไหวกลางกายสาวเจ็บแสบร้าวรานจนต้องสูดปากเบา ๆ
ภาพความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ แม้จะมึนเมาเพราะฤทธิ์ยาเสียสาว แต่ความรู้สึกวาบหวามยังคงตราตรึง
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอกแกร่งตรงหน้าที่ให้เธอใช้ต้นแขนหนุนนอนต่างหมอน เขายังคงนอนหลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมอ ริมฝีปากหยักได้รูปสีชมพูยกยิ้มเล็กน้อยราวกับกำลังฝันดี
“บ้าฉิบ ซวยอะไรอย่างนี้วะ”
คนตัวบางย่องลงจากเตียง จำได้ว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกถอดทิ้งอยู่ในห้องน้ำจึงรีบวิ่งเข้าไปในนั้น แต่สภาพของมันเปียกชุ่มทั้งชุดจนไม่สามารถใส่ได้ จึงขโมยเสื้อผ้าของเขามาใส่แก้ขัดแล้วรีบวิ่งลงมาเรียกแท็กซี่กลับหอพักในทันที
ไม่นานหลังจากนั้น สายฟ้าก็รู้สึกตัวตื่น เขามองไปรอบห้องไม่เจอคนตัวบางที่นอนกกกอดมาตลอดทั้งคืนก็รีบเดินหาจนทั
