ณ. คอนโดชั้นสิบสอง
ห้องของเขานั่นแหละ เพียงแค่เปิดประตูเข้ามา ฉันก็ได้กลิ่นอับจนเคืองจมูก
“หื้อ......ทำไมปล่อยกลิ่นห้องเหม็นอับขนาดนี้คะ” ฉันยกมือแกว่งไปมาเพื่อไล่กลิ่นจนต้องรีบเข้าไปด้านในเปิดบานกระจกด้านหลังห้องเพื่อระบายอากาศ
“ก็ตั้งแต่แจนไปพี่ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่” สีหน้าเขาไม่มีรอยยิ้มเลย แถมนั่งลงโซฟาอย่างคนหมดแรง
“แจนก็สงสัยตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว พี่มีห้องหรูที่โรงพยาบาลแล้วจะมาเช่าคอนโดที่นี่ทำไม”
“ก็เพราะแจนไงครับ” ฉันนิ่งไปสักพักก่อนจะหันไปมองเขา
“ถ้าพี่ไม่ได้นอนที่นี่แล้วทำไมยังเช่าทิ้งไว้ต่อล่ะ พี่แม็กก็ย้ายออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ก็เช่ารอเผื่อว่าแจนจะกลับมา”
“....”
ฉันหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เขา เรานั่งเงียบอยู่ในห้องโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรเลย มันรู้สึกอึดอัด ไม่สบายใจราวกับมีกำแพงกั้นบางๆ จนฉันทนไม่ได้ลุกขึ้นหันไปเอ่ยกับเขา
“กล่องยาอยู่ไหนคะ” พี่เวลล์เงยหน้ามองฉันก่อนจะชี้บอก
