ฉันที่กำลังโยกกายเคล้าเสียงเพลงเบาๆ บนเก้าอี้บาร์ที่นั่งอยู่ จู่ๆ ก็มีมือบางวางบนไหล่ของฉัน พอเหลียวไปมองก็พบว่าเป็นเพื่อนเลิฟฉันเอง
ยัยมีนหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้บาร์ข้างๆ ที่ฉันได้จองไว้ พลางถอนหายใจเสียงดัง
“เฮ้อ.....เอาเหล้าแก้วหนึ่งค่ะ ขอแรงๆ กินแล้วลืมทุกอย่างเลยนะคะ” ยัยมีนหันไปสั่งเหล้ากับบาร์เทนเดอร์ตรงหน้า
ฉันมองยัยมีนอย่างพิจารณา ใช่แล้ววันนี้มันไม่ปกติ เดิมทีเสียงต้องมาก่อนตัวนินา ทำไมมันถึงดูมืดมนราวกับโดนวิญญาณปกคลุมไปทั่วร่างแบบนี้ เหมือนไม่ใช่ยัยมีนคนที่ฉันรู้จักเลย อาการแบบนี้ไม่ได้เห็นบ่อยครั้งหรือว่า ความรักมีปัญหาอีกแล้วงั้นเหรอ
“เป็นอะไร ทำไมดูเครียดๆ” ฉันหันหน้าถามเพื่อน รอบนี้เป็นห่วงมันจริง
“เรื่องมันเศร้าอ่ะ” ยัยมีนพูด พร้อมกับดื่มเหล้าไปสองอึกใหญ่ๆ ดูท่าจะเครียดจริงจัง
“กูให้มึงมาเป็นเพื่อน ช่วยให้กูหายเครียด ไหงมึงมาเครียดแทนกูซะงั้นเพื่อน” ฉันหันไปพูดกับเพื
