คล้อยหลังบุญลือ พี่เลี้ยงวัยกลางคนนามว่าชบาก็เอ่ยอย่างยิ้มๆ
“หือ…นอกจากฟ้าใสแล้ว ต้นน้ำไม่มีเพื่อนคนอื่นเลยเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ”
“แล้วเด็กคนอื่นล่ะ”
“เด็กคนอื่นเอาแต่แกล้งต้นน้ำ พากันล้อว่าต้นน้ำเป็นเด็กไม่มีแม่ ต้นน้ำร้องไห้ทุกครั้งที่ออกไปเล่นกับเด็กพวกนั้น จนหลังๆ ต้นน้ำไม่กล้าออกไปเล่นกับใคร”
“อ๋อ…อย่างนี้นี่เอง”
บูรณิมาพยักหน้า หนึ่งพี่เลี้ยง และหนึ่งเชลย คุยกันได้เท่านั้นก็ต้องหันขวับไปมองยังมุมห้อง เมื่อได้ยินเสียงรื้อของเล่นออกมากระจัดกระจายเต็มพื้น
“ใครเป็นคนรื้อของเล่นเอ่ย?”
ทันทีที่เดินไปทรุดกายลงนั่งใกล้ๆ หนูน้อยฟ้าใส บูรณิมาก็เริ่มถามไถ่เสียงนุ่มนวล เจ้าตัวกลมแก้มย้อยยกแขนป้อมๆ ขึ้นพร้อมเอ่ยเสียงดังฟังชัด
“ฟ้าใจ๋ค่า”
ท่าทางเหมือนภาคภูมิใจของยายตัวกลมทำให้บูรณิมาทำหน้าฉงน หันไปมองหน้าพี่เลี้ยงสาวอย่างขอความเห็น อีกฝ่ายทำหน้าแหยๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อย
“คือ…ตอน
