“ฉันก็แค่สงสารฟ้าใส ไม่อยากให้แกฝังใจไปตลอดชีวิต ทางที่ดีคุณควรจะพาลูกไปพบจิตแพทย์” ถึงแม้จะครั่นคร้ามต่ออารมณ์ร้ายของเขา แต่บูรณิมาก็ข่มใจเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองปรารถนาดีต่อเด็กน้อย
“ที่ลูกฉันต้องเป็นแบบนี้มันก็เพราะแม่เลวๆ ของเธอ”
เสียงกระด้างสวนกลับ ใบหน้าคมเครียดเขม็ง เรื่องของลูกสาวเขายังคงเป็นอะไรที่เปราะบางเกินกว่าที่ใครจะมาแตะต้องได้ ความทรงจำสีดำของฟ้าใสที่เกิดจากน้ำมือของแม่เธอยังคงเสียดแทงหัวใจทุกครั้งที่นึกถึง
“ฉันขอโทษ”
ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเอง แต่บูรณิมาก็ยังเต็มใจที่จะเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิดต่อการกระทำอันโหดร้ายของผู้เป็นแม่ ความเจ็บปวดที่ส่งผ่านแววตาแข็งกร้าวเธอนั้นล้วนสัมผัสได้และเข้าใจ
“หึ…ขอโทษงั้นเหรอ ขอโทษแล้วลูกฉันหายไหม”
“ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้”
หญิงสาวส่ายหน้าอย่างจนใจ
“จะไปไหนก็ไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ”
น้ำเสียงขุ่นขึ้งที่ขับ
