“เมียกูก็คนที่ให้มึงไปดูอาการนั่นแหละ”
“เขายอมรับมึงเป็นผัวแล้วเรอะ”
จิตแพทย์หนุ่มลอยหน้าสวนกลับกวนๆ แต่แทงใจดำฉิบหาย
“…”
เจ้าบ้านถึงกับพูดไม่ออก
“เท่าที่กูดูท่าทีของเขา คนใจหมาแบบมึงไม่น่าจะได้เป็นผัวเขานะ”
“ไอ้ป๋า กูขอร้องล่ะ บอกมาเถอะ ว่าเมียกูเป็นยังไงบ้าง”
นี่น่าจะเป็นครั้งแรกมั้งที่จักรพรรดิยอมอ่อนข้อให้ใครก่อนอย่างหมดมาด แต่เพื่อเมียแล้ว เขายอมได้ทุกอย่าง ต่อให้ต้องคุกเข่าให้พงษ์สวัสดิ์เขาก็ยอม
“แย่”
“โธ่…”
ตั้งแต่รู้จักและเป็นเพื่อนกันมา นี่เป็นครั้งแรกกระมังที่พงษ์สวัสดิ์ได้เห็นคนกระด้าง เย็นชา ไร้หัวใจ อย่างจักรพรรดิทำท่าคร่ำครวญเหมือนใจจะขาด ถึงไอ้คนปากหนักจะไม่ปริปากพูดเขาก็ดูออกว่ามันทุกข์ใจมากแค่ไหน แต่ทุกอย่างก็ต้องโทษมัน เป็นความผิดของมัน เรื่องถึงได้ลงเอยเช่นนี้
“ไม่ได้แย่ธรรมดา แต่แย่มากๆ”
“เป็นความผิดของกูเอง”
จักรพรรดิทำเสียงอ่อย สีหน้ารู้สึกผิ
