“พรกลับไปทำงานเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง”
“ให้พรอยู่ช่วยเถอะนะจ๊ะ ไหนๆ นายหัวก็อนุญาตแล้ว”
คร้านจะปฏิเสธบูรณิมาจึงพยักหน้า
“งั้นรอให้ถึงช่วงบ่ายที่แดดอ่อนๆ เราค่อยลงไปทำแปลงปลูกแล้วกัน”
“โอเคจ้ะ”
จากนั้นสองสาวก็คุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนจะเข้ามุมใครมุมมัน เอื้อมพรย้ายตัวเองไปนั่งพิงราวระเบียง แล้วก้มหน้าก้มตาไถหน้าจอโทรศัพท์รับลมอย่างเพลินๆ ส่วนบูรณิมาก็หันไปเปิดโน้ตบุ๊กเขียนนิยายที่ตัวเองทำค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืนต่อ ถึงแม้ว่าจะแทบคิดอะไรไม่ออก แต่อย่างน้อยการได้ลงมือทำอะไรบ้างก็ทำให้เธอไม่ฟุ้งซ่านจนเกินไป ถึงแม้จะแค่ชั่วขณะหนึ่งที่เอาใจออกห่างจากความทุกข์ แต่ก็ยังถือว่าดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
กว่าแสงแดดแผดเผาจะเริ่มโรยราก็ปาเข้าไปเกือบสี่โมงเย็น บูรณิมาที่นั่งเหม่ออยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊กได้สติ เมื่อเจ้าเหมียวหง่าวที่ออกไปเที่ยวเล่นกลับมาด้วยสภาพเหงื่อโทรม เธอหาน้ำให้เจ้าเสือขาวกิน เล่นกั
