“คนกักขฬะ หยาบคาย”
ปากอิ่มขมุบขมิบด่าทอ ก่อนจะหลุดอุทานออกมา เมื่อเขากระชากข้อมือกลมกลึงจนร่างอวบถลาไปปะทะแผงอกกำยำ จากนั้นก็กระแทกปากหยักลงบดจูบดุดัน เธอพยายามสะบัดหน้าหนีแต่ไม่พ้น จูบเอาๆ จนเธอสำลักลมหายใจหน้าแดงเถือก หอบตัวโยนเมื่อได้มีโอกาสอ้าปากโกยอากาศเข้าปอด แต่ไม่นานก็ต้องหวีดร้อง เมื่อพ่อคนเอาแต่ใจย่อตัวลงอุ้มร่างอวบไปโยนลงบนเตียงในห้องนอน ท่ามกลางเสียงข่วนประตูประท้วงของเจ้าเสือขาวที่วิ่งตามมาติดๆ แต่โดนพ่อมันถีบหัว แล้วปิดประตูใส่หน้าเสียงดังปัง ตามด้วยเสียงดุกระด้างกำราบ จนเสียงคำรามของเจ้าสี่ขาเงียบลง เขาเบนสายตาจากประตูมาจ้องคนที่กำลังก้าวขาลงจากเตียงเขม็ง
“คิดว่าจะหนีพ้นหรือไง”
“หนีไม่พ้นก็จะหนี”
“คนเก่ง”
เสียงกลั้วหัวเราะเอ่ยประชด บูรณิมาขึงตาใส่ ยิ่งเห็นเขาส่งสายตาท้าทายมาให้ยิ่งหอบหายใจแรงด้วยความคับข้องใจเหลือแสน ถอยกรูดเมื่อคนตัวโตวาดมือหมายจะคว้าท่อนแ
