คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักงันและหายใจสะดุด พยายามไม่เผยท่าทีที่เป็นพิรุธ เพราะกลัวความลับเรื่องที่ตัวเองท้องจะถูกเปิดเผย กะพริบตาขับไล่ความอ่อนไหว แล้วเชิดคางเอ่ยอย่างถือดี
“ถ้าท้อง ฉันจะเลี้ยงเขาเอง ไม่เดือดร้อนคุณหรอก”
“เลี้ยงแบบอดๆ อยากๆ หรือเปล่าจ๊ะ บี๋ไม่มีเงิน ไม่มีงานนี่”
พอโดนสะกิดถูกจุดหญิงสาวก็ถึงกับสะอึก เม้มปากน้ำตาคลอ ไม่ยอมพูดจา แต่ดีหน่อยที่เธอยังกินข้าวต่อเพราะต่อมความหิวไม่หดหายไปง่ายๆ ในตอนท้อง ไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ไหนก็ตาม
“ฉันมีปัญญาเลี้ยงเขาได้ก็แล้วกัน”
เธอเชิดหน้าคอแข็งเอ่ยเสียงขึ้นจมูก ทว่าหยาดน้ำตาเหมือนจะร่วงเผาะเสียให้ได้
“ถ้าบี๋เต็มใจเลี้ยงลูกของผมขนาดนั้น ก็แสดงว่าบี๋ต้องรักพ่อของลูกมากแน่ๆ ไม่งั้นบี๋คงไม่เก็บเขาไว้เป็นหนามตำใจหรอก…จริงไหมเบบี๋”
“ฉันไม่ใจร้ายฆ่าเด็กได้ลงคอหรอก”
บูรณิมาเค้นเสียงเครือประหนึ่งเพิ่งโดนเขาหวดเจ็บๆ เข้าให
