“ก็เห็นพลาดมาหลายทีแล้วปะ”
“ฮึ่ยยย…พลาดที่ไหนกันเล่า เขาเรียกว่ามันยังไม่ใช่เวลาต่างหากล่ะ”
การแถอย่างมีวาทะศิลป์ทำให้แม่สาวเจ้าเนื้อส่ายหน้าอย่างยิ้มๆ
“ถามจริงเหอะ แกจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่นอีกนานแค่ไหน”
“ก็มันเป็นงานของฉัน”
ศรีจิตตราแบมือยักไหล่
“แต่เท่าที่รู้ครั้งนี้ไม่มีใบสั่ง”
“ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ถือว่าเป็นงานของฉัน เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับคนสำคัญคนหนึ่ง”
“งาน…ที่คุณหญิงป้าแกยังไม่รู้ และถ้าได้รู้ท่านคงอกแตกตาย”
“ถ้าฉันไม่พูด แกไม่พูด เรื่องก็ไม่ถึงหูป้าฉัน…โอเค้”
“แต่มันอันตรายนะเว้ย แกไม่กลัวตายหรือไง”
“แกจำไม่ได้เหรอ ว่าฉันเคยผ่านความตายมาแล้ว…หลายครั้ง”
“แกก็เป็นเสียอย่างนี้”
คนที่เป็นห่วงเพื่อนซี้บ่นอุบหน้ายุ่ง
“ฮื้อ…แกไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะไม่ยอมตายง่ายๆ ตราบใจที่ยังมีหลัวมโนไม่ถึงพันคน”
วาจาก๋ากั่นทำให้คนที่กำลังเครียดๆ หลุดหัวเราะได้อย่างน
