ศรีจิตตราไม่วายเอ่ยเย้าด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม
“รู้?”
“อ่าฮะ”
“รู้ว่ายังไงคะ”
ที่ถามเพราะบูรณิมามัวแต่ยุ่งๆ จนไม่ได้ติดตามข่าวคราวอะไรทั้งสิ้น
“ก็รู้ว่าเธอมันแน่ เธอมันเริ่ด เธอมันปัง”
“ปังอะไรคะ?”
“ก็ปังปุริเย่ที่กล้าสอยพระเอกนิยายไปกินเองยังไงล่ะยะ…นังตัวดี”
แม่สาวบ้าผู้จีบปากจีบคอด้วยความหมั่นไส้ปนอิจฉาคนที่ตนรักประดุจน้องสาว ที่ได้ผู้ชายโปรไฟล์เลิศเลอไปครอบครอง เล่นเอาคนฟังอ้าปากค้าง หน้าร้อนวาบ
“ว่าแต่…กินแล้วปากออกแสงไหมอะ”
จอมก๋ากั่นยังมีหน้ามาป้องปากกระซิบกระซาบ
“บ้า! บี๋ไม่ได้กินเขาเสียหน่อย”
คนถูกล้อร้องเสียงหลง ใบหน้าแดงเรื่อ
“หลัวชั่วเขากินเธอก็ได้เอ้า”
ประโยคที่แก้ใหม่ยิ่งทำให้คนฟังหน้าแทบไหม้
“พี่ศรี!”
“ตัวแม่จะแคร์เพื่อ”
“ใครจะเหมือนพี่ศรีล่ะคะ ตัวมัม ตัวมารดา ใจกล้าบ้าผู้ชาย”
“ขอบคุณค่าที่ชม”
แม่สาวสุดรั่วยิ้มหน้าระรื่นอย่างชอบอก
