“มึงจะพล่ามเรื่องไร้สาระอีกนานไหมวะไอ้เมศ ถ้านานกูจะได้หาที่เหมาะๆ นอนฟัง”
จักรพรรดิถามอย่างเหนื่อยใจแกมประชด
“กูยังพูดให้มึงฟังไม่ถึงไหนเลย”
คนวิดีโอคอลมาเอ่ยรวน
“ไม่ถึงไหนบ้าน…พ่องมึงสิ ถ้าเอาไปแต่งนิยายป่านนี้คงได้ครึ่งเรื่องแล้วมั้ง”
“เอ้อ…จริงด้วย เดี๋ยวกูไปบอกให้คุณครูคนใหม่เขาเขียนเรื่องผัวเหี้ยกับเมียเด็กผู้น่าเวทนาดีกว่า เขาเคยเป็นนักเขียนมาก่อนนี่หว่า เออ…แต่ลืมไปว่ะ ว่าที่กูเล่ามาคือเรื่องของเขา”
คราวนี้คนฟังถึงกับหูผึ่ง ซักไซ้ทันควัน
“มึงว่าไงนะไอ้เมศ!”
“ว่าไง อะไร”
ปรเมศสวนกลับหน้าตาย
“ที่มึงบอกเรื่องครูคนใหม่”
“เอ้อ กูจะบอกว่าเธอยังเด็ก แถมยังน่ารักมากด้วย แต่ถ้าถามว่าสวยน่ารักมากไหม ก็ต้องบอกว่าน้อยกว่าเมียกูอยู่หลายขุม เพราะเมียกูนัมเบอร์วัน”
นอกจากจะไม่ตอบปรเมศยังขยี้ให้คนฟังกระวนกระวายใจเพราะอยากรู้ข้อเท็จจริง
“มึงบอกว่าครูคนใหม่เคยเป็นนักเขี
