“ไม่ค่ะ อาจจะเท่าๆ เมื่อวาน หรือไม่ก็น้อยกว่าด้วยซ้ำ”
“แล้วเขาอยากมาเยี่ยมฟ้าใสไหม”
“ไม่รู้สิคะ เหมือนใจหนึ่งก็อยากมา ใจหนึ่งก็ไม่อยากมา”
“ทำไมล่ะ”
“เอ่อ…พรว่าพี่บี๋คงกลัวนายหัว”
เอื้อมพรอ้อมแอ้มด้วยท่าทางขลาดกลัว ก้มหน้างุด
“กลัวฉัน?”
“ค่ะ”
“กลัวยังไง”
“เอ่อ…แน่ใจนะคะ ว่าจะให้พรพูดออกมาจริงๆ”
“พูดมาเลย”
“เอ่อ…ที่นายหัวทำกับพี่บี๋มันไม่ต่างอะไรจากการตบหัวแล้วลูบหลัง ทำร้ายแล้วก็ปลอบ อารมณ์ที่พลิกไปพลิกมาของนายหัว ทำให้พี่บี๋รู้สึกไม่ไว้วางใจ พี่บี๋ดูหวาดระแวงและวิตกกังวลไปหมด”
ถ้าจะเอ่ยตรงๆ ว่าอารมณ์ของเจ้านายไม่ต่างจากไบโพล่าก็กลัวว่าหัวจะหลุดจากบ่า หรือไม่ก็ต้องเก็บเสื้อผ้าระเห็จออกไปจากเกาะ ฉะนั้นเอื้อมพรจึงเอ่ยอ้อมๆ
“…”
จักรพรรดิถึงกับพูดไม่ออก
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พรขอตัวนะคะ วันนี้เป็นวันหยุดของพร”
เห็นเจ้านายเอาแต่นิ่งเงียบ ไม่ปริปากสักคำ คนนำเรื่องมาราย
