“โอเค ดีล”
การหาเงินแสนที่ง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก ทำให้ไอ้หนุ่มไอคิวเป็นเลิศยิ้มเผล่ ผิวปากหวืออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะทำหน้าบึ้ง เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคถัดมา
“แต่แลกกับกูต้องเก็บคีย์การ์ดห้องมึงไว้ก่อนนะ”
“ไม่ได้เว้ย!”
“เอ้า! แล้วกูจะเข้าห้องมึงยังไง”
“ไม่เอาแล้วเงินแสน ยกเลิกๆ ให้เฮียนอนที่นี่ได้แค่คืนเดียว”
คนชอบความเป็นส่วนตัวสูงตัดบททันควัน ท่าทางโวยวายเป็นเด็กๆ ทำให้จักรพรรดิหลุดยิ้ม ก่อนจะโคลงศีรษะเมื่ออีกฝ่ายชักสีหน้าใส่ นี่ไงล่ะนิสัยแบบนี้ไง เขาถึงเรียกมันว่าไอ้หนู
จากนั้นสองหนุ่มที่ต่างไม่ใช่คนพูดมากก็กินเหล้าเงียบๆ อยู่คนละมุม หมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง มีบ้างที่จะหันมาคุยกัน ไม่ก็เบี่ยงหน้ามาชูแก้วขึ้นเป็นทำนองว่าชนแก้ว
กระทั่งเหล้าพร่องขวด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของทั้งคู่ จักรพรรดิกดรับสาย พูดอะไรอยู่สองสามประโยค จา
