“ใครว่าครั้งเดียว พี่ว่าคืนนั้นพี่ทำหลายครั้งอยู่นะ ไม่น่าเชื่อว่าจียังมีแรงลุกเตียงด้วย” คำพูดของเขาเล่นเอาแก้มสาวร้อนผ่าวไปหมด เธอเลยมองค้อนเขาเข้าให้
“ต่อให้แรงหมดก็ต้องลุกไปก่อนนั่นแหละค่ะ เพราะจีต้องรีบไปขึ้นเครื่องนี่นา อีกอย่างถ้าเกิดมีใครมาเห็นเข้า จีคงไม่ได้ออกจากบ้านแน่นอน”
“เป็นแบบนั้นก็ดีน่ะสิ ถ้าเป็นแบบนั้น...พี่คงได้มีโอกาสได้เห็นลูกๆ ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในท้องของจี ได้มีโอกาสดูแลจีกับลูกมากกว่านี้...แต่จะโทษใครได้ล่ะ ในเมื่อพี่ไม่ทำอะไรให้ชัดเจนแต่แรกเองนี่นะ แถมยังทำให้จีต้องเสียใจมากขึ้นไปอีก ก็สมควรแล้วที่พี่จะไม่มีโอกาสได้อยู่ในช่วงเวลานั้น”
จีรชยามองแววตาเศร้าหมองของเขาก็อดเห็นใจไม่ได้ เธอจึงได้ลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งบนตักหนาก่อนจะโอบรอบเอวสอบเอาไว้แล้วซบหน้าลงกับอกกว้างนั้น
“อย่าคิดมากเลยนะคะ ตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าเด็กๆ จะมาเกิดไวแบบนั้น อีกอย่างถ้าจีมีเวลาอยู่เมืองไทยอ
