“น้องจ๊ะ เห็นลูกแฝดของพี่มั้ย ที่ยืนอยู่ตรงนี้เมื่อกี้น่ะ”
“ไม่เห็นนะคะ หนูมัวแต่รับออเดอร์เลยไม่ทันได้ดูค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวพี่ลองไปหาข้างนอกดูก่อน ถ้าเด็กๆ กลับมาฝากบอกให้รออยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนนะคะ”
“ได้ค่ะ” พนักงานสาวพยักหน้ารับ จีรชยาจึงได้รีบออกไปตามหาลูกๆ ที่หน้าร้านด้วยความกังวลใจ
“พริกหวาน พุดดิ้ง อยู่ไหนกันลูก”
เสียงเรียกนั้นไม่ทำให้เด็กน้อยทั้งสองปรากฏตัว แต่เป็นภูมิภัทรที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลรีบหันมามองแทน ก่อนที่เขาจะขอวางสายจากคู่สนทนาแล้วเดินตรงมาหาเธอ
“มีอะไรเหรอจี แล้วเด็กๆ ล่ะ”
“คุณภูมิคะ แย่แล้วค่ะ ลูกหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ทำยังไงดีคะ เมื่อกี้มีนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นเข้ามากลุ่มใหญ่แล้วเค้าพูดอังกฤษไม่ได้ จีเลยช่วยเป็นล่ามให้ แต่พอทุกคนได้ที่นั่งจีก็ไม่เห็นเด็กๆ แล้วค่ะ”
เธอบอกเขาเสียงสั่น
“ไม่เป็นไรนะ บางทีเด็กๆ อาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้ เราแยกกันไปตามหาแถวนี้ดูก่
