“ค่ะ หนูอยากกลับกรุงเทพฯ แล้ว พรุ่งนี้เรากลับกันเลยได้มั้ยคะ”
“รอให้คุณหมอมั่นใจว่าอาการของหนูดีขึ้นกว่านี้อีกนิดนะครับ แล้วพ่อจะรีบพาหนูกลับบ้านของเราทันที พ่อสัญญา”
“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูนอนต่อได้มั้ยคะ ง่วงจังเลย”
“ค่ะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว หนูนอนก่อนนะคะลูก แล้วพรุ่งนี้แม่จะหาของอร่อยๆ มาให้หนูกินนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ” แล้วเธอก็ค่อยๆ หลับไปอีกครั้ง โดยมีจีรชยาคอยอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง
“เอาล่ะครับ ผมว่าตอนนี้ทุกคนไปพักผ่อนที่โรงแรมกันดีกว่า เด็กๆ ปลอดภัยทั้งสองคนแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เดี๋ยวผมกับจีจะอยู่ที่นี่กับลูกเอง เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมหลานกันใหม่นะครับ”
ภูมิภัทรหันไปบอกทุกคนที่มีสภาพอ่อนเพลียไม่ต่างกัน
“ลูกก็พักผ่อนด้วยนะภูมิ จี โดยเฉพาะจีน่ะร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว หากอะไรกินกันสักหน่อยก่อนนอนจะได้หลับสบายนะลูก” จารุกัญญ์บอก
“ขอบคุณครับแม่ พรุ่งนี้ผมฝากแม่หาโจ๊กร้านดังมาฝากหลานๆ หน่อยน
