“คุณหมอครับ ตั้งแต่รู้จักกันมาคุณเห็นผมเป็นคนขี้เล่นนักหรือไง คนอย่างผมถ้าไม่รู้สึกหรือไม่คิดจริงจัง ไม่พูดออกมาหรอก ปีนี้ผมก็สามสิบห้าแล้วนะ เท่าๆ กับพี่ชายคุณ คุณคิดว่าผมจะขอคุณแต่งงานขำๆ หรือไงกัน นี่ผมจริงจังและจริงใจสุดๆ เลยนะ”
ภูริตานิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเขาออกไป
“งั้น...วันนี้เราเป็นแฟนกันไปก่อนนะคะ ส่วนเรื่องแต่งงานน่ะ ค่อยว่ากันอีกที”
“ก็ได้ครับ บอกแล้วไงว่าผมจะตามใจคุณทุกอย่าง คุณจะชี้นกผมก็ว่านก คุณจะชี้ไม้ผมก็ว่าไม้”
“แหม ตามใจเก่งแบบนี้ระวังเถอะเกิดพู่กลายเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองขึ้นมา แล้วอย่ามาบ่นทีหลังละกัน”
“ไม่บ่นหรอกครับ ผมเชื่อว่าครอบครัวของคุณดูแลคุณมาอย่างดี คุณถึงได้เป็นคนดีและน่ารักแบบนี้ไง”
“คุณก็...ไม่คิดเหรอคะว่าพู่ก็เขินเป็นนะ”
“ก็อยากให้เขินแบบนี้แหละครับ ผมชอบ”
“พอเลยค่ะ อย่ามองกันด้วยสายตาแบบนั้นนะ เดี๋ยวพู่เคลิ้มขึ้นมาก็ได้ให้พ่อกับแม่ขนสินสอดไปขอคุณ
