“ว่าแต่แกจะกลับเรือนหอเลยหรือเปล่า”
เวคินถามขณะบิดขี้เกียจไปมา ร่างกายหนุ่มแน่นที่ผ่านศึกมาทั้งคืนดูจะอ่อนล้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อเห็นเอกชัยพยักหน้าว่ากลับก็พูดต่อ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับเป็นเรื่องปกติ
“ถ้าอย่างนั้นก็รอฉันเก็บเสื้อผ้าแป๊บนึง ฉันว่าช่วงนี้จะไปอยู่ที่เรือนหอแกสักพัก”
“เอ้า ไอ้นี่! อยู่ๆ ก็มาเป็นมารของฉันเสียอย่างนั้น!"
เอกชัยมองเวคินเดินไปเก็บเสื้อผ้าตาปริบๆ ถึงจะสงสัยว่าอยู่ๆ จะไปนอนเรือนหอเขาทำไม ทั้งที่บ้านตัวเองก็ออกจะน่าอยู่ แต่ก็ขี้เกียจถาม เพราะหากเวคินจะบอก ก็คงบอกออกมาเองโดยที่เขาไม่ต้องถาม และถึงจะบอกว่าไม่ให้ไป ก็คงไม่มีประโยชน์ กับคนหัวแข็งอย่างเวคิน
ณ บริษัทที่ปรึกษาด้านการเงินและธุรกิจ
ในเวลาต่อมา ในห้องทำงานของเวคินที่บริษัทรับปรึกษาด้านการเงินและธุรกิจ ที่ปรึกษาหนุ่มกำลังให้ข้อมูลกับลูกค้าที่ทำร้านชาบูบุฟเฟต์ผ่านทางโทรศัพท์ ขณะเอกชัยที่นั่งอยู่
