ภายในห้องโถงเงียบสงบที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เวคินเดินกลับเข้าไปในห้องพักของเอกชัยด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่านเหมือนลาวาที่พร้อมจะปะทุ ระหว่างรอให้เตชินกลับออกมาจากห้องของเกลวริน เวคินแอบมองผ่านตาแมวสลับกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูตลอดเวลา เพื่อดูว่าพ่อของเขาจะออกมาเมื่อไร
ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนไป มันเหมือนค้อนที่กระหน่ำตีลงบนหัวใจของเขา เขารู้สึกว่าเวลาแต่ละนาทีมันช่างยาวนานเสียเหลือเกิน แค่สิบห้านาทีแต่รู้สึกราวกับสิบห้าวัน จินตนาการร้ายๆ เริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวว่าพ่อนิสัยเสียของเขาอาจจะกำลังทำอะไรล่วงเกินเกลวรินอยู่ภายในนั้น
“ห้า... สี่... สาม... สอง... หนึ่ง... หมดเวลา!"
เวคินนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน เวคินตั้งใจจะเข้าไปในห้องของหญิงสาว เพื่อทำตามคำขู่ที่ให้ไว้ แต่เมื่อเห็นประตูห้องเปิดอ้าออก เขาก็ดึงประตูกลับที่เดิม พร้อมกับแนบดวงตาสีนิลจนติดกับตาแมวที่ประตู
ภาพที่เห็นเตชินหอมแก้มเก
