ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีก่อน...
ความทรงจำนั้นยังคงแจ่มชัดในมโนภาพของเวคิน ราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน กลิ่นอายของความขัดแย้งที่ไม่มีวันจางหาย หลังจากจบปริญญาโทจากอังกฤษ เวคินก็กลับเมืองไทย แต่เพราะไม่รู้ว่าแม่ของเขาหย่ากับพ่อแล้ว และย้ายออกจากบ้านสิริทรัพย์กลับไปอยู่บ้านย่านชานเมืองเพียงลำพัง
ท้องฟ้ากรุงเทพฯ ในวันนั้นช่างแผดเผา รถแท็กซี่สีชมพูคาดขาวขับมาจอดที่หน้าประตูทางเข้าบ้านหลังใหญ่ ซึ่งประตูรั้วทำจากอัลลอยด์สีน้ำเงินเขียนลายองุ่นสีทองสูงเกือบสามเมตร คฤหาสน์ที่เขาเคยเรียกว่าบ้าน บัดนี้ดูแปลกตาและเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรถจอดสนิท เวคินก็ส่งแบงก์พันให้คนขับ
“ลุงไม่มีเงินทอนหรอกพ่อหนุ่ม พอจะมีแบงก์ย่อยบ้างหรือเปล่า"
คนขับแท็กซี่ที่ดูน่าจะมีอายุมากกว่าหกสิบบอก พลางพลิกกระเป๋าสตางค์ที่ว่างเปล่า
“ไม่ต้องทอนหรอกครับลุง ถือว่าผมตอบแทนน้ำใจที่ลุงอุตส่าห์จอดรับผมบนทางด่วน ตอนที่ถูก
