หกเดือนต่อมา

เสียงเครื่องยนต์ขนาดสองร้อยกว่าแรงม้าครางกระหึ่มก่อนจะดับลงทิ้งไว้เพียงกลิ่นไหม้คละคลุ้งของยางรถยนต์ มาเซราติเปิดประทุนคันหรูหยุดสนิทหน้าบ้านทรงเอี่ยวของแก้วตา เวคินกระโดดลงจากรถด้วยความรีบร้อน เขาไม่เสียเวลาเปิดประตูรั้วแต่กลับปีนข้ามเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบบ้านที่ปิดเงียบเชียบราวกับบ้านร้าง ทว่าในความมืดสลัวนั้น เขาเห็นชายม่านหน้าต่างไหวไปมาเพียงเล็กน้อย สัญชาตญาณบอกเขาทันทีว่ามีคนอยู่ข้างใน เวคินพุ่งพรวดเข้าไปในบ้านทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต ภายในห้องรับแขกที่มืดมิด แก้วตา กับ กรกนก พากันหมอบอยู่หลังโซฟาตัวเก่า ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความกลัวเพราะคิดว่าเป็นลูกน้องเจ้าหนี้บ่อนพนันตามมาปลิดชีพ แต่เมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาเดินเข้ามา สองแม่ลูกก็ค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นชัดว่าเป็นเวคิน แก้วตาก็เบิกตาโพลง ความหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นความระแวงแค้นในฉับพลัน “แกมาทำไม!