กลิ่นคั่วเมล็ดกาแฟที่เคยหอมกรุ่นในร้าน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่หอบถี่และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรง เกลวริน ไม่สนแม้กระทั่งผ้ากันเปื้อนที่ยังสวมคาอยู่ หรือประตูร้านที่เปิดทิ้งไว้ เธอวิ่งสุดฝีเท้าออกจากร้านกาแฟ มุ่งหน้าตรงไปยังอาคารสถานีโทรทัศน์ที่อยู่ไม่ไกล ฝ่าฝูงชนและรปภ. เข้ามาจนถึงหน้าสตูดิโอถ่ายทำรายการสดโดยไม่หยุดพักแม้เพียงวินาทีเดียว
เมื่อก้าวเข้ามาในห้องส่งที่เต็มไปด้วยแสงไฟสปอตไลท์ เกลวรินยืนหอบแฮกอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวหลังจอมอนิเตอร์ สายตาของเธอพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาใสๆ ที่พรั่งพรูออกมา ความคิดถึงที่ถูกกักขังไว้ตลอดหกเดือนระเบิดออกมาราวกับเขื่อนพัง ท่ามกลางผู้คนมากมายในห้องส่ง สายตาของเธอกลับโฟกัสอยู่ที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวบนเวที... ชายหนุ่มที่เธอมอบคำว่ารักให้จนเต็มเปี่ยมหัวใจ
ในขณะนั้น บนเวทีการสัมภาษณ์กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น
“ตอนนี้นอกจากจะมีบริษัทรับปรึกษาด้านก
