เราเลยเดินไปนั่งตรงข้ามกับโต๊ะของปั้นเขาเห็นเราแหละแต่ไม่สนใจ!
เรา : ทำเป็นไม่สนใจเหรอ! หึ! /แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนั่งมองเฉยๆ... หงุดหงิดด!!
วา : ไอ้ตะวัน มองขนาดนั้นมึงไปนั่งกับมันเลย
เรา : ความคิดดี!/เราลุกแล้วกำลังจะเดินไปแต่วาคว้ามือเราไว้
วา : กูประชดมึงจะไปจริงหรอ มานั่ง!
แบงค์ : ตื้อเยอะๆผู้ชายเขาไม่ชอบหรอกนะไอ้ตะวัน
เรา : กูไม่สน กูเชื่อคำที่เขาบอกกันว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลก
วา : แต่ตอนนี้มึงต้องนั่งค่ะ ไม่งั้นปั้นจะมองว่ามึงงี่เง่า
เรา : เห้ยย!!?/เราก็กลับมานั่งที่
กินไปสักพักปั้นก็ลุกจากโต๊ะแล้วแยกย้ายกับเตย เหมือนเขาจะคุยกันเสร็จแล้วเราเลยเรียกปั้นมา
เรา : ปั้นน! มานั่งด้วยกันสิ!/ปั้นเดินมาหยุดที่โต๊ะก่อนที่จะมองมาที่เราและเพื่อนแบบนิ่งๆ เขาไม่พูดอะไรแต่วางหนังสือลงก่อนที่จะเดินไป น่าจะไปสั่งข้าวนะเรานี่ยิ้มจนแก้มปริเลย
แบงค์ : ไอ้ตะวันมึงเก็บอาการหน่อย
เรา :
